ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΛΙΑΝΑΣ ΓΟΥΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΓΥΡΟ.

«Η ενσάρκωση μιας διαφορετικής Ελλάδας / 13 Αυγούστου 2004»

‘ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ’

Άρθρο με τίτλο «Η ενσάρκωση μιας διαφορετικής Ελλάδας, 13 Αυγούστου 2004» στο αφιέρωμα,

Δέκα παρεμβάσεις για τις «Aξιομνημόνευτες ημερομηνίες της δεκαετίας του 2000»

Οι αξιομνημόνευτες ημερομηνίες της ελληνικής δεκαετίας του 2000:
13 Αυγούστου 2004 / της Λιάνας Γούτα

Ιανουάριος 22 2010

Δεκαοκτώ μέρες ήταν όλες κι όλες! Από τις 13 έως τις 29 Αυγούστου του 2004. Οι μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Οι μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων της καρδιάς μας! Αξέχαστες, υπέροχες, γλυκές και μαγικές. Ήταν εκεί, στο ξεκίνημα της τελετής έναρξης που άρχισε όλη η μαγεία. Γιατί ως τότε, και επί χρόνια πριν, τα συναισθήματα ήταν διαφορετικά και ανάμικτα. Τους θέλαμε πολύ αυτούς τους αγώνες, χρόνια πριν. Τους θέλαμε όταν συμπληρώθηκαν τα 100 χρόνια από τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς της Αθήνας του 1896 κι η πιο κρυφή αλήθεια είναι πως θα τους θέλαμε για πάντα δικούς μας. Το 2004 ήταν λοιπόν ο μεγάλος στόχος. Αλλά τα προηγούμενα χρόνια βαδίζαμε προς τον στόχο μέσα από κακοτράχαλα μονοπάτια αμφιβολιών, αμφισβητήσεων, διεθνούς κριτικής και μιας μεγάλης αγωνίας για το τί θα καταφέρναμε τελικά. Ακόμα και πλησιάζοντας στον Αύγουστο του 2004, η ολοκλήρωση της προετοιμασίας έμοιαζε άπιαστο όνειρο. Αγωνία για την ολοκλήρωση των έργων, της οργάνωσης, της ασφάλειας. Κι όμως, με κάποιο τρόπο μαγικό και απρόβλεπτο, την μέρα της τελετής έναρξης, το ρολόι φάνηκε έτοιμο, γυαλισμένο και καλοκουρδισμένο! «Σαν συρτάκι», είπε ο Ζακ Ρογκ (Jacques Rogge), έμοιαζε η oλυμπιακή προετοιμασία, που ξεκινά σε αργούς ρυθμούς και στη συνέχεια... ανεβάζει στροφές, ανεβάζοντας μαζί και την αδρεναλίνη και τον ενθουσιασμό. 10,500 αθλητές, 5,500 χιλιάδες προπονητές, 202 χώρες, 28 αθλήματα με 296 αγωνίσματα, περίπου 1,000 ολυμπιονίκες μεταλλίων, 301 τελετές απονομής, με τελευταία αυτή του δικού μας, του αυθεντικού Μαραθωνίου, γέμισαν τις μέρες μας, τις ψυχές και τις καρδιές μας. 3.9 δισεκατομμύρια θεατές παρακολουθούσαν τους αγώνες από κάθε γωνιά της γης, αλλά πολύ λιγότεροι οι τυχεροί που έζησαν από κοντά αυτές τις στιγμές. Γιατί ήταν μεγάλη η τύχη όσων επισκέφτηκαν την Αθήνα τις δεκαοκτώ αυτές μέρες. Χιλιάδες οι ξένοι, χιλιάδες κι οι Έλληνες. Μια Αθήνα κούκλα! Ηλιόλουστη, γελαστή, ευγενική....αγνώριστη. Κι όχι μόνο η πόλη, αλλά μαζί και οι άνθρωποι. Παντού έβλεπες μόνο χαμόγελο, εξυπηρέτηση, προθυμία, ευγένεια. Επαγγελματική οργάνωση και εθελοντισμός, παρέα χέρι-χέρι για ένα αποτέλεσμα που έμοιαζε σαν όνειρο. Δεν ήθελες να τελειώσουν αυτές οι μέρες. Αν και ήλπιζες ότι κάτι μαγικό είχε συμβεί και ότι από εκεί και μπρος όλα θα ήταν πάντα έτσι, και η πόλη και οι άνθρωποι. Δείξαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε ακόμα και στα πιο δύσκολα. Ότι μπορούμε να ανατρέψουμε προβλέψεις και Κασσάνδρες και να κάνουμε θαύματα. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν μας έμεινε το κέρδος της εμπειρίας, αν αλλάξαμε νοοτροπία και συνήθειες, αν αποκτήσαμε μέθοδο κι οργάνωση. Το σίγουρο είναι ότι μας έμειναν μερικά σημαντικά και μεγάλα έργα που άλλαξαν τη φυσιογνωμία και την καθημερινότητα της Αθήνας. Δεν είναι σίγουρο ότι τα αξιοποιήσαμε όσο καλύτερα γινόταν. Το σίγουρο είναι ότι μπορούμε να δείξουμε και τον καλύτερό μας εαυτό όταν έχουμε ένα στοίχημα, ένα όνειρο, κάτι που να μας συγκινεί και να μας συνεπαίρνει. Δεν είναι σίγουρο πόσο μπορούμε να κρατήσουμε αυτόν τον καλύτερό μας εαυτό και να μας γίνει συνήθεια. Ίσως αυτό που μας λείπει είναι η έμπνευση, ο στόχος, το όνειρο και το συναίσθημα ως κινητήρια δύναμη. Φάνηκε πως το δυναμικό για τα καλύτερα υπάρχει και είναι εδώ. Η κινητήριος δύναμη αναζητείται... Η Λιάνα Γούτα είναι χημικός μηχανικός που εργάζεται στη βιομηχανία και στέλεχος της «Νέας Δημοκρατίας» 'Αλλα άρθρα της Λιάνας Γούτα: Εκλογή νέου αρχηγού για τη ΝΔ: οι εκπλήξεις, το βάλσαμο και οι ελπίδες! (29/12/2009) Για να γίνει ξανά νέα η Νέα Δημοκρατία (28/11/2009) Βιογραφικά μέσω διαδικτύου: σημειολογία και ουσία (4/11/2009) Περί «στέιτζ»: φταίει ο γάιδαρος και χτυπάμε το σαμάρι! (28/10/2009) Δασικές πυρκαγιές: βασικά ερωτήματα μετά τη «λήξη συναγερμού» (31/8/2009) Οι αξιομνημόνευτες ημερομηνίες της δεκαετίας του 2000: H Ολυμπιακή αποθέωση της Αθήνας (13/8/2004) / Λιάνα Γούτα Κατάρρευση της επίπλαστης «οικονομικής αισιοδοξίας» της δεκαετίας του 1990 (2/12/2009) / Δημήτρης Σκάλκος Η Κύπρος εντάσσεται στην ΕΕ (16/4/2003) / Δημήτρης Καλουδιώτης Οι αστυνομικές αρχές εξαρθρώνουν τη 17Ν (29/6/2002) / Κώστας Μποτόπουλος Καθιερώνεται η εκλογή των ηγετών των μεγάλων κομμάτων από την εκλογική τους βάση (29/11/2009) / Θεόδωρος Κουτρούκης Η εθνική Ελλάδας κατακτά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (4/7/2004) / Κώστας Καραμάρκος Η εκκλησία αντιδρά στην κατάργηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες (21/6/2000) / Παύλος Αθανασόπουλος

Λιάνα Γούτα: Διαβουλευόμαστε, αλλιώς χανόμαστε!

Της Λιάνας Γούτα *
www.lianagouta.gr

Η συνάντηση των πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικές ημέρες, αλλά και η τωρινή επιστολή του Αντώνη Σαμαρά προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη διαβούλευση επί του εκλογικού νόμου θυμίζουν με τον πιο ισχυρά συμβολικό τρόπο ότι η διαβούλευση είναι ένας νέος όρος που μπήκε τελευταία στη ζωή μας. Ή μάλλον στην πολιτική ζωή του τόπου.

Φερμένος ως όρος και νοοτροπία απέξω, κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου σχεδόν καμιά μεγάλη αλλαγή δεν γίνεται χωρίς διαβούλευση. Γιατί εκεί η διαβούλευση είναι αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατικής διαδικασίας. Διαβούλευση για κάθε θέμα που επιφέρει κάποια σημαντική αλλαγή, με όλους τους εταίρους, τους ενδιαφερόμενους στον πιο άμεσο και στον πιο έμμεσο κύκλο, όλους όσοι επηρεάζονται, διαβούλευση με τους πολιτικούς, με τους επιστήμονες, με την αγορά, τελικά με όλη την κοινωνία.

Μα θα πει κάποιος, ποιος άλλος συζητάει περισσότερο από εμάς τους Έλληνες; Πράγματι, συζητάμε ατελείωτα για όλα τα θέματα, πολιτικά και κοινωνικά. Μόνο που αυτή η συζήτηση, συχνά με όρους τηλεοπτικής επικαιρότητας, πέρα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν καταλήγει πουθενά παρά μόνο σε μια επίδειξη θέσεων και σε έναν διαξιφισμό που από μόνος του δίνει χαρά και ικανοποίηση, ασχέτως αν προκύπτει ή όχι συμπέρασμα.
Όταν κάτι προχωράει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όταν έρχεται η ώρα για αποφάσεις, για μέτρα, για αλλαγές, μπορεί να ξαναπούμε... “tabula rasa” ή αλλιώς να μηδενίσουμε το κοντέρ και πάμε πάλι από την αρχή! Μπρος πίσω, δηλαδή, ξανά και ξανά, σε ένα ατέλειωτο ζικ ζακ, χωρίς συγκεκριμένη πορεία, χωρίς τελικό στόχο.
Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι δεν αναλύουμε - αντιθέτως υπεραναλύουμε. Το πρόβλημά μας είναι ότι δεν συνθέτουμε.
Δε συνθέτουμε τις απόψεις που κατατίθενται σε μια διαβούλευση ή, ακόμη πιο πίσω, συνήθως μιλάμε χωρίς να ακούμε. Πριν από λίγο καιρό, με την ευκαιρία ενός επίσημου ταξιδιού στις ΗΠΑ, όπου είχαν καθοριστεί συναντήσεις με προσωπικότητες κορυφαίες στο είδος τους, στην πολιτική, στην επιστήμη, στο επάγγελμα, στην πρωτοπορία, αυτό που προκαλούσε μεγάλη εντύπωση ήταν που όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι υποδέχονταν τον κάθε συνομιλητή με ανοιχτές τις κεραίες και με κυρίαρχη διάθεση να τον ακούσουν και να μάθουν από αυτόν, θεωρώντας ότι όλοι έχουν να προσφέρουν σε μια γόνιμη και καλοπροαίρετη συζήτηση.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαβούλευση είναι όντως μια απαραίτητη και ουσιαστική διαδικασία δημοκρατικής ζύμωσης. Πάντοτε, και όχι μόνο όταν βρισκόμαστε σε περιόδους κρίσης, όχι μόνο όταν έχουμε καυτά και δύσκολα θέματα να επιλύσουμε, όπως η διαφθορά, η παιδεία, το ασφαλιστικό.
Εκείνο όμως που μας λείπει είναι η διαδικασία. Και οι διαδικασίες διαβούλευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ξέρω αν είναι οι καλύτερες, αποτελούν πάντως ένα πολύτιμο υπόδειγμα.
Αναρωτήθηκα συχνά πώς γίνεται εδώ στην Ελλάδα να μην μπορούμε να καταλήξουμε σε συμφωνία σε μερικά ζητήματα καίρια και βασανιστικά, στα οποία όλη η κοινωνία συμφωνεί ότι απαιτούνται βαθιές τομές, όπως για παράδειγμα στην παιδεία. Και το αναρωτήθηκα συχνά, όταν έβλεπα από κοντά να προχωράνε αντίστοιχα σημαντικά θέματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκεί, στην Ε.Ε. των 27 διαφορετικών χωρών, με τις τόσο διαφορετικές αφετηρίες και κουλτούρες, στην Ε.Ε. των δεκάδων διαφορετικών πολιτικών παρατάξεων και των εκατοντάδων βουλευτών, βρίσκεται ο τρόπος για μικρά ή μεγάλα βήματα προς σημαντικές αλλαγές. Και γύρω από τα τραπέζια των Βρυξελλών συμφωνούνται κρίσιμα ζητήματα και λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις για την παιδεία, την εργασία, την έρευνα, το περιβάλλον, τη βιομηχανία, την οικονομία.
Η διαδικασία είναι γραφειοκρατική, χωρίς την κακή σημειολογία της λέξης, συγκεκριμένη και προσδιορισμένη και τελικά αποδοτική. Υπάρχουν νομοθετικές προτάσεις που ξεκινούν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που μεγάλες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται στο συμβούλιο των αρχηγών κρατών, κάτι αντίστοιχο με τη συνάντηση των αρχηγών των κομμάτων, αν θέλαμε να το μεταφέρουμε στην εθνική μας κλίμακα. Μόνο που οι συναντήσεις του συμβουλίου των αρχηγών είναι προκαθορισμένες σε τακτική εξαμηνιαία βάση και όχι έκτακτες και οι αποφάσεις των αρχηγών αποτελούν επίσημες και καταγραμμένες δεσμεύσεις από μεριάς των χωρών.
Από το σημείο αυτό και μέχρι αυτές οι αποφάσεις να γίνουν νομοθεσία υπάρχει ακόμη μακρύς δρόμος με συστηματικά, χρονοβόρα αλλά σταθερά βήματα. Το ξεκίνημα είναι συνήθως η συμφωνία σε ένα σύντομο και περιεκτικό κείμενο πολιτικής, που περιγράφει το πρόβλημα και τις βασικές αρχές για την αντιμετώπισή του. Κατόπιν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών ετοιμάζουν μια τεχνοκρατικά τεκμηριωμένη πρόταση, η οποία συζητιέται, τροποποιείται και τελικά εγκρίνεται από τα όργανα του κοινοβουλίου και του συμβουλίου. Μάλιστα αυτή η διαδικασία της συζήτησης, της επεξεργασίας, της τροποποίησης και της έγκρισης, ανάλογα με τη βαρύτητα της νομοθεσίας, μπορεί να σπάσει σε επιμέρους βήματα, όπως π.χ. στην έγκριση μιας Πράσινης Βίβλου, όπου συμφωνούνται οι γενικές αρχές διαβούλευσης και προβληματισμού, κατόπιν της Λευκής Βίβλου, όπου ο προβληματισμός της Πράσινης Βίβλου μετατρέπεται σε συγκεκριμένα μέτρα και τέλος της τελικής και εξειδικευμένης νομοθεσίας.
Σε όλη αυτή τη μακρά πορεία, η διαβούλευση με τους φορείς και την κοινωνία των πολιτών κατέχει σημαντικό και καθοριστικό ρόλο. Διαβουλεύσεις με επίσημες εκδηλώσεις και συζητήσεις, με επίσημες καταθέσεις απόψεων φορέων, με διαδικτυακές διαδικασίες ανοιχτές στους πολίτες. Τα οποία ούτε γίνονται για να εξυπηρετήσουν επικοινωνιακούς σκοπούς, αλλά ούτε οι απόψεις αυτές χάνονται στο... χωροχρόνο! Αντιθέτως, συγκεντρώνονται από τις υπηρεσίες των Βρυξελλών, κωδικοποιούνται, επεξεργάζονται και προκύπτει μια καταγραφή και αξιολόγηση όλων των προτάσεων, τα οποία συνυπολογίζονται στην κατάστρωση της νομοθεσίας.
Μοιάζει πολύπλοκο στην περιγραφή και σίγουρα είναι χρονοβόρο. Φέρνει όμως αποτέλεσμα. Και σίγουρα δεν είναι πιο χρονοβόρο από τις δικές μας συζητήσεις που ξεκινούν εκ του μηδενός κάθε φορά που αλλάζει υπουργός σε ένα υπουργείο και ξεκινά τη δική του πολιτική, με αποτέλεσμα στο τέλος να μένει ένα ωραίο μεγάλο μηδέν εις το πηλίκο! Να σκεφτούμε μόνο πόσα χρόνια συζητάμε το θέμα της παιδείας στο σύνολό του, χωρίς να καταλήγουμε σε πραγματικές λύσεις, και ίσως τότε οι διαδικασίες της Ε.Ε. να μας φανούν ταχύτατες! Κι αν όχι ταχύτατες, αποτελεσματικές πάντως σίγουρα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε συνηθισμένοι σε όλα αυτά. Ακόμα και με τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε., ως ένα από τα παλιότερα μέλη της, φαίνεται ότι δεν μπορέσαμε να διδαχθούμε απλά μαθήματα πολιτικής αποτελεσματικότητας. Η κρίσιμη περίσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας ίσως αναγκάσει όλους να αναθεωρήσουν τη στάση τους και να συνταχθούν σε μια κοινή προσπάθεια εξόδου από τις πολλαπλές κρίσεις της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι, ενώ το 2004 ο κ. Γ. Παπανδρέου, ως αρχηγός της τότε αντιπολίτευσης, δεν ανταποκρίθηκε στην έκκληση του τότε πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή για συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας στην αντιμετώπιση της διαπλοκής, σήμερα συγκαλεί ο ίδιος συνάντηση αρχηγών με το ίδιο θέμα. Και σήμερα ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Α. Σαμαράς δεν αρνείται, αλλά προσέρχεται με διάθεση γόνιμου διαλόγου.
Είναι σίγουρο ότι η διαβούλευση και η συναίνεση μπορούν να μας πάνε μπροστά και τα χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε. Φτάνει να μη μείνουν στις εικόνες μπροστά στις κάμερες, αλλά να καταγραφούν, με χαρτί και μολύβι, και να αποτελέσουν την έναρξη μιας διαδικασίας με στόχο, χρονοδιάγραμμα, αποτέλεσμα και έλεγχο εφαρμογής. Απλά πράγματα επαγγελματικής πρακτικής και συνέπειας, που επιτέλους πρέπει να ενσωματωθούν στην πολιτική πρακτική που εδώ και δεκαετίες περιοριζόταν στα λόγια και τις εξαγγελίες.

* Η Λιάνα Γούτα είναι χημικός μηχανικός Διεύθυνσης Διυλιστηρίου ΒΕΘ, ΕΛΠΕ

Ιαν 09, 2010

ΑΕΤΟΣ: Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύθηκε στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και έχουμε την τύχη να το διαβάσουμε και να το αναδημοσιεύσουμε.Και λέμε έχουμε την τύχη γιατί τα άρθρα της κ.Λιάνας Γούτα πάντα έχουν κάτι να προσφέρουν στο αναγνωστικό κοινό.

ΕΥΧΕΣ ΤΗΣ ΛΙΑΝΑΣ ΓΟΥΤΑ

Η Λιάνα Γούτα στο TV 100

Η Λιάνα Γούτα σήμερα το βράδυ, καλεσμένη στο TV 100, από τον Β.Κοντογουλίδη, στις 11 μμ, μετά το βραδινό δελτίο ειδήσεων, σε συζήτηση για την επικαιρότητα και τη ΝΔ.

Λιάνα Γούτα: μιλάει για την Πολιτική ,το Περιβάλλον και την απόφαση της να στηρίξει Αντώνη Σαμαρά

Date: Παρασκευή, Νοεμβρίου 27 2009

Η χημικός μηχανικός του Α.Π.Θ., που στις εθνικές εκλογές του 2007 έδωσε τη δική της μάχη στην Α΄ Περιφέρεια της Θεσσαλονίκης με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, σήμερα δίνει τον δικό της αγώνα στον ταρτάν της πολιτικής συμμετέχοντας σε μια πλειάδα δραστηριοτήτων. Το δυνατό της σημείο είναι το περιβάλλον και τα θέματα ενέργειας, εξαιτίας των σπουδών της αλλά και την θητεία της ως σύμβουλος ττου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. ‘Οταν παίρνει το λόγο να μιλήσει για πολιτική ή να γράψει σε εφημερίδες και ιστολόγια για την επικαιρότητα, κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτή η νέα, γυναίκα- τεχνοκράτης, σύζυγος και μητέρα δύο παιδιών, έχει «κάτι» να μας πει. Στη συνέντευξη που ακολουθεί απαντάει σε ερωτήματα που αφορούν την πολιτική και το περιβάλλον. Όσον αφορά στο πρώτο, δηλώνει δίπλα στον Αντώνη Σαμαρά και όσον αφορά στο δεύτερο είναι και θα παραμείνει «πράσινη»!
Είστε μια γυναίκα τεχνοκράτης με μεγάλη ενασχόληση στα κοινά και την πολιτική. Παρά τη συμμετοχή σας στις εθνικές εκλογές 2007, φέτος αρνηθήκατε τη συμμετοχή σας. Νιώθετε ότι η πολιτική είναι υπόθεση μιας «ελίτ» κοινωνίας με πολιτικό υπόβαθρο;
Όπως είπα και στη δήλωση μου, ήταν πολύ τιμητική η πρόταση να συμμετέχω και φέτος στις εκλογές, αλλά σημαντικά ζητήματα της δουλειάς μου δε μου επέτρεπαν να μπω σ’ αυτή την προσπάθεια με τη δέσμευση και την αφοσίωση την οποία θα όφειλα στον εαυτό μου και στην παράταξη που με τίμησε με την πρόταση αυτή. Ως προς το ερώτημά σας, είναι αλήθεια ότι με το παρόν εκλογικό σύστημα, αλλά και κάποιες άλλες ιδιαιτερότητες, οι υποψηφιότητες με εύκολη αναγνωρισιμότητα, όπως για παράδειγμα, από την τηλεόραση και τα media, τον αθλητισμό, αλλά και την οικογενειακή πολιτική παράδοση, δίνουν πολύ μεγάλο προβάδισμα στη γραμμή εκκίνησης και διαταράσσουν τους κανόνες του ανταγωνισμού. Έτσι για έναν άνθρωπο που για χρόνια έχει επενδύσει στην επιστήμη και το επάγγελμά του, η διαδικασία της απόκτησης αναγνωρισιμότητας και άρα της διείσδυσης στην κοινωνία γίνεται συνήθως με άνισους όρους. Ωστόσο, πιστεύω ότι η σύγχρονη πολιτική έχει μεγάλη ανάγκη από τη συμμετοχή τέτοιων ανθρώπων και πρέπει να βρει τρόπους να την προωθήσει ανατρέποντας τη λογική της εύκολης ή της οικογενειακής αναγνωρισιμότητας.
Σας είδαμε στο πλευρό του Αντώνη Σαμαρά, σε περιοδεία του στην Κεντρική Μακεδονία. Είναι αλήθεια ότι στηρίζετε τον κ. Σαμαρά για την νέα προεδρία της Νέας Δημοκρατίας;
Ναι, το έχω δηλώσει και επισήμως, γιατί πραγματικά πιστεύω ότι με τον Αντώνη Σαμαρά μπορούμε να ελπίζουμε ότι η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική και ότι η Νέα Δημοκρατία θα ξαναγίνει ‘Νέα’. Η εκλογή του αρχηγού από τη βάση είναι μια δημοκρατική κατάκτηση, καθώς ο κάθε ψηφοφόρος μπορεί με την ψήφο του να επιλέξει τον επόμενο αρχηγό. Πρόκειται για μια διαδικασία από την οποία η παράταξη πρέπει να βγει ώριμη, δυνατή και ενωμένη και γι αυτό η συμμετοχή των πολιτών πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερη.
Τι ευελπιστείτε για το νέο -πλέον- κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, ανεξαρτήτως προεδρίας;
Όπως εξήγησα και στη δήλωσή μου πιστεύω ότι ο νέος αρχηγός πρέπει να βασισθεί σε μερικές θεμελιακές αρχές:
Να στρέψει το βλέμμα στο μέλλον και όχι στο παρελθόν, ενωτικά και όχι με διαχωριστικές γραμμές, προνόμια, παρέες και οικογενειοκρατία.
Με ένα σύγχρονο ιδεοπολιτικό στίγμα, στιβαρό, ξεκάθαρο, σαφές και στραμμένο στον ευρωπαϊκό και διεθνή περίγυρο που θα βασίζεται στον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Χρειάζονται ουσιαστικές δομικές αλλαγές και ριζικές μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις παντού, με αξιοκρατία παντού για μια ανταγωνιστική οικονομία με διάχυση του παραγόμενου εισοδήματος και ευκαιριών σε ολόκληρη την κοινωνία,
Με μια νέα μοντέρνα οργάνωση κοινωνικής συμμετοχής και παραγωγής ιδεών, χωρίς όμως να αποτελεί ένα κόμμα μηχανισμών. Ένα κόμμα σύγχρονο, ευρωπαϊκό κεντροδεξιό, ανοιχτό, διαδικτυακό, σε σύνδεση με την κοινωνία και όλες τις παραγωγικές δυνάμεις.
Με στόχο την επανασύνδεση της παράταξης με τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους, την διείσδυση σε δυναμικά στρώματα της κοινωνίας αλλά και την αξιοποίηση της δυναμικής νεολαίας.
Με την στήριξη και την ανάδειξη της εργαζόμενης γυναίκας, της γυναίκας της επιστήμης και της οικογένειας σε δυναμικό κύτταρο συμμετοχής για όφελος της κοινωνίας και της πολιτικής.
Με μια συνολική πρόταση για το περιβάλλον και την οικολογία, που να δίνει λύσεις σε χρόνια προβλήματα, αλλά και να απαντά στις νέες παγκόσμιες προκλήσεις, αξιοποιώντας τον πλούτο της χώρας και αναδεικνύοντας την περιβαλλοντική αειφορία σε εργαλείο ανταγωνιστικότητας.
Για τους θεμελιακούς αυτούς λόγους, στηρίζω την υποψηφιότητα του Αντώνη Σαμαρά.
Πριν τρία χρόνια οδηγήσατε το πρώτο αυτοκίνητο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με καύσιμο από βιοαιθανόλη. Και τι σημαίνει αυτό για την προστασία του περιβάλλοντος;
Πράγματι, το καλοκαίρι του 2007, ξεκινώντας τα πρώτα μου πολιτικά βήματα, θέλησα αυτή η συμβολική ενέργεια να αποτελέσει μια πρόκληση για συζήτηση.
Πρώτον, για τα θέματα περιβάλλοντος γενικά, που ενόψει των κλιματικών αλλαγών θα μας απασχολήσουν για πολλά χρόνια ως η μεγαλύτερη ίσως κρίση της εποχής μας. Αλλά και ειδικότερα, για την οικολογική αυτοκίνηση, ένα θέμα που στις ελληνικές μεγαλουπόλεις με την πολύ επιβαρυμένη ατμόσφαιρα είναι μείζονος σημασίας, για το οποίο όμως ο κόσμος ήταν ελάχιστα ενημερωμένος ειδικά το 2007, αν κρίνω από την τεράστια απήχηση που είχε τότε το θέμα.
Κατά δεύτερον, γιατί θεωρώ ότι η σύγχρονη πολιτική, έτσι όπως τη γνώρισα μέσα από τη θητεία μου ως συμβούλου σε θέματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στη σημερινή εποχή της γνώσης, χρειάζεται μεταξύ των άλλων και την τεχνοκρατική γνώση, αλλά και πολιτικούς οι οποίοι έχουν την υποχρέωση να φέρνουν προτάσεις και ιδέες για την ανάπτυξη με σύγχρονους όρους, για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και της καθημερινότητας του πολίτη, για τον συγχρονισμό της κοινωνίας με το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Πόσο έχουμε αναπτυχθεί ως χώρα σε θέματα που αφορούν την περιβαλλοντική συνείδηση στην κίνηση των οχημάτων;
Γενικά στην Ελλάδα, ενώ αυξάνεται διαρκώς η οικολογική συνείδηση και ευαισθησία των πολιτών, υπάρχει μια υστέρηση ως προς το να προσαρμοστούμε οι ίδιοι και να αλλάξουμε τις συνήθειές μας. Μεγάλο ρόλο σ΄ αυτό πιστεύω πως παίζει και η έλλειψη ενημέρωσης, για την οποία όπως είπα και πιο πάνω θεωρώ ότι μεγάλη ευθύνη έχουν και οι πολιτικοί.

Το 2007, ο μέσος πολίτης στην Ελλάδα δεν είχε καν ακούσει για τα αυτοκίνητα βιοαιθανόλης, που όμως σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, αλλά και στην Αμερική είναι διαδεδομένα και μέρος της καθημερινότητας των πολιτών εδώ και χρόνια. Βεβαίως ήταν ίσως λογικό, αφού ως χώρα είχαμε μείνει πίσω γενικά στον τομέα των βιοκαυσίμων. Ωστόσο, η οικολογική αυτοκίνηση έχει πολλές παραμέτρους, όπως την υβριδική αυτοκίνηση, η οποία τελευταία αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς, την εναλλακτική μετακίνηση όπως τη χρήση ποδηλάτων, την ενίσχυση των μέσων μαζικής μεταφοράς.
Επίσης, εκείνο που πρέπει να γίνει συνείδηση στον πολίτη αλλά και στην πολιτεία η οποία οφείλει να πάρει τα σχετικά μέτρα, είναι ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση στις ελληνικές πόλεις είναι από τις χειρότερες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Κύριος υπεύθυνος γι’ αυτήν είναι το αυτοκίνητο. Επομένως πρέπει να παρθούν γενναία και καινοτόμα μέτρα που να σχετίζονται με την περιβαλλοντική επιβάρυνση που το κάθε αυτοκίνητο επιφέρει, ανάλογα με την τεχνολογία και τις εκπομπές του, ανάλογα με τα χιλιόμετρα που διανύει, τις ώρες που κινείται στην πόλη κ.λ.π. Και τα μέτρα αυτά πρέπει να σχεδιασθούν με όρους περιβαλλοντικής αλλά και κοινωνικής δικαιοσύνης, έτσι ώστε ο πολίτης να ενθαρρυνθεί να μετακινηθεί στην πόλη αφήνοντας το αυτοκίνητό του, αλλά και όταν το χρησιμοποιεί, αυτή η χρήση να συνδέεται με την περιβαλλοντική επιβάρυνση που επιφέρει.
Πρόσφατα βρεθήκατε στις ΗΠΑ, μετά από πρόσκληση του State Department για ένα πρόγραμμα με θέμα την Ανάπτυξη Πράσινων Τεχνολογιών και Πολιτικών στην μετα-Άνθρακα εποχή. Τι ήταν το πιο σημαντικό που αποκομίσατε από αυτή την επίσκεψη;
Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία όπου, μαζί με μια ομάδα 10 ευρωπαίων καλεσμένων από 10 διαφορετικές χώρες της Ε.Ε., είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε με όλα τα κλιμάκια της διοίκησης των ΗΠΑ από το State Department και το Κογκρέσο μέχρι γερουσιαστές, δημάρχους, κυβερνήτες, αλλά και με επιστήμονες, ερευνητές, επιχειρηματίες, ανθρώπους της αγοράς. Στις συναντήσεις αυτές το θέμα ήταν η ενημέρωση και η ανταλλαγή απόψεων γύρω από το θέμα των κλιματικών αλλαγών, ειδικά ενόψει της κρίσιμης παγκόσμιας Συνόδου της Κοπεγχάγης τον Δεκέμβριο, αλλά και του νομοθετικού πακέτου για τις κλιματικές αλλαγές που για πρώτη φορά περνάει στις ΗΠΑ (προεκλογική δέσμευση του Προέδρου Ομπάμα).
Είναι εντυπωσιακό ότι αυτή η μεγάλη δύναμη, που ως τώρα είχε σταθεί διστακτικά απέναντι στις δράσεις για τις κλιματικές αλλαγές, έχει πλέον ευαισθητοποιηθεί σε όλα τα επίπεδα, έχοντας μαζί της την κοινή γνώμη σε συντριπτική πλειοψηφία. Οι δεσμεύσεις του Προέδρου Ομπάμα για μέτρα και χρηματοδότηση είναι μεγάλες και φιλόδοξες. Εξάλλου δίνεται μεγάλη έμφαση στο ότι οι νέες αυτές πολιτικές θα οδηγήσουν σε μια νέα ανάπτυξη και θα δημιουργήσουν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας σε μια οικονομία η οποία θα έχει πράσινα χαρακτηριστικά. Όταν αυτές οι πολιτικές θα προχωρήσουν σε νομοθετικές ρυθμίσεις και σε εφαρμογή, πιστεύω ότι θα δοθεί μεγάλη ώθηση στον τομέα της πράσινης ενέργειας διεθνώς, καθώς οι ΗΠΑ αποτελούν μια τεράστια δύναμη οικονομική, επιστημονική, αγοραστική.
Διατελέσατε σύμβουλος σε θέματα Βιομηχανίας, Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Υπάρχουν προτάσεις της ευρωπαϊκής κοινότητας που μπορούν να εφαρμοστούν με ευκολία στην Ελλάδα και δεν έγιναν;
Όλη η πολιτική που χαράσσεται στις αίθουσες των Βρυξελλών και του Στρασβούργου μας αφορά όλους. Αυτό δυστυχώς στην Ελλάδα μας διαφεύγει και πιστεύω ότι είναι μεγάλη αδυναμία μας. Μη ξεχνάμε ότι περισσότερο από το 80% της νομοθεσίας που καλούμαστε να εφαρμόσουμε είναι ευρωπαϊκή νομοθεσία. Άρα ο ρόλος των ευρωβουλευτών μας είναι κρίσιμος και σημαντικός. Πέραν αυτού οι ευκαιρίες που έχουμε από το γεγονός ότι είμαστε από τα πιο παλιά κομμάτια μιας μεγάλης κοινότητας 27 χωρών μας δίνει πολλές ευκαιρίες να μάθουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις, να πάρουμε ιδέες, να διδαχθούμε από πρακτικές άλλων χωρών, πόλεων, κοινοτήτων γύρω από προβλήματα που μας απασχολούν κι εμάς. Είναι μια ευκαιρία που την αφήνουμε σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητη. Πρέπει να νιώσουμε ότι είμαστε κομμάτι της Ευρώπης, να πάρουμε ενεργό μέρος στις εξελίξεις που όπως είπαμε μας αφορούν άμεσα και να ωφεληθούμε από την ανταλλαγή εμπειριών στην οικονομία, την περιφερειακή ανάπτυξη, την επιχειρηματικότητα, το περιβάλλον, την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική πρόνοια, τη θέση της γυναίκας, σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς.
Εργάζεστε επί σειρά ετών στην πετρελαϊκή βιομηχανία. Ποια θεωρείτε ότι είναι η πιο φιλική για το περιβάλλον μορφή ενέργειας και πόσο σύντομα μπορεί να γίνει πραγματικότητα στην Ελλάδα;
Σίγουρα οι πιο φιλικές για το περιβάλλον μορφές ενέργειας είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Σε αντιδιαστολή με τα ορυκτά καύσιμα, το πετρέλαιο, το αέριο και τον άνθρακα, οι ανανεώσιμες πηγές είναι ‘εγχώριες’, ανεξάντλητες και δε ρυπαίνουν. Έτσι απαντούν στα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, την ενεργειακή εξάρτηση από καύσιμα που δεν έχουμε αλλά πρέπει να εισάγουμε αλλά και στο πρόβλημα των κλιματικών αλλαγών εξαιτίας του διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμπεται από τη χρήση των ορυκτών καυσίμων.
Η χώρα μας είναι προικισμένη με ένα πλούσιο δυναμικό ανανεώσιμων πηγών όπως ο αέρας, η γεωθερμία και ο ήλιος τα οποία δε πρέπει να τα αφήνουμε άλλο ανεκμετάλλευτα, τη στιγμή που χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Δανία, η Σουηδία κλπ πρωτοπορούν, με πολύ μικρότερο ενεργειακό πλούτο.
Από τις σημερινές τεχνολογίες, η αιολική είναι η πιο ώριμη, και ήδη διαδίδεται ταχύτατα, αλλά οι επιστήμονες επενδύουν πολύ για το απώτερο μέλλον στην ηλιακή ενέργεια, εκεί που άλλωστε η χώρα μας υπερτερεί των υπολοίπων ευρωπαϊκών. Πρέπει λοιπόν ως χώρα να κινηθούμε άμεσα, καλύπτοντας τον χαμένο χρόνο, έτσι ώστε να μη βρεθούμε ουραγοί στα χρόνια της τρίτης βιομηχανικής επανάστασης που προβλέπουν οι επιστήμονες, αλλά να επιδιώξουμε την πρωτοπορία αξιοποιώντας την ενέργεια που η φύση μας χαρίζει απλόχερα σ’ αυτόν τον τόπο.
Κυβερνήσεις, ΜΜΕ, επιστήμονες και πολιτικοί μιλάνε συνεχώς για επικίνδυνες κλιματικές αλλαγές και μια πράσινη πολιτική που πρέπει να ακολουθηθεί. Πιστεύετε όμως ότι ο μέσος έλληνας γνωρίζει τι σημαίνει όλο αυτό;
Δυστυχώς όχι. Μάλλον ακούγονται δυσνόητα ίσως και μακρινά ακόμα, ειδικά όταν ο μέσος πολίτης αντιμετωπίζει καθημερινές δυσκολίες όπως αυτές που προκύπτουν από την οικονομική κρίση που βιώνουμε το τελευταίο διάστημα. Ωστόσο, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια κρίση περιβαλλοντική που θα την αντιμετωπίσουμε για τις επόμενες δεκαετίες, και οι πολιτικοί έχουν την ευθύνη να προσαρμόσουν τις πολιτικές, να πάρουν γενναίες αποφάσεις και μέτρα και να ενημερώσουν τον κόσμο για τις απειλές αλλά και τις ευκαιρίες. Οι περιβαλλοντικές πολιτικές έχουν αποτιμηθεί οικονομικά και ως προς το κόστος που συνεπάγεται η μη λήψη μέτρων, αλλά και ως προς τα οφέλη που θα επέλθουν από την εφαρμογή των πράσινων πολιτικών. Οφέλη που έχουν να κάνουν με την τόνωση της οικονομίας, την ανάπτυξη και τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας.
Υπάρχει εκπαίδευση για το περιβάλλον στα σχολεία; Τι γνωρίζετε γι’ αυτό και τι θα μπορούσε να γίνει;
Πιστεύω ότι η εκπαίδευση είναι το σημείο κλειδί. Κι αυτό γιατί τα παιδιά είναι οι καλύτεροι και πιο ευαίσθητοι δέκτες της νέας πληροφορίας αλλά και οι καλύτεροι πομποί, μεταφέροντάς της πληροφορία στο σπίτι και τους οικείους τους.
Αυτό που πρωτίστως πρέπει να κατανοήσουμε όλοι ξεκινώντας από την μικρή ηλικία είναι πως κάθε δραστηριότητά μας έχει ένα οικολογικό αποτύπωμα και επηρεάζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό το περιβάλλον. Κι αυτό το αποτύπωμα πρέπει να το ελαχιστοποιήσουμε. Έχουν ξεκινήσει να γίνονται προσπάθειες στα σχολεία, αλλά πιστεύω πως υπάρχει πολύς χώρος ακόμα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μάλιστα και ο έλληνας Επίτροπος Περιβάλλοντος Σταύρος Δήμας έχουν δημιουργήσει μια ειδική ιστοσελίδα για την περιβαλλοντική εκπαίδευση και για την εξοικείωση των παιδιών με τις έννοιες αυτές, από όπου κανείς μπορεί να πάρει πολλές ιδέες και να συμμετάσχει σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα.

Κατερίνα Νικολακούλη

Δήλωση Στήριξης ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

Λιάνα Γούτα

Χημικός Μηχανικός

Σύμβουλος Ενέργειας και Περιβάλλοντος

Υποψήφια βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης

Είναι σίγουρο ότι μέσα από τις κρίσεις γεννιούνται οι ευκαιρίες. Και αυτή τη στιγμή η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας προσπαθεί να συνέλθει και να ανασυνταχθεί από την χειρότερη ήττα της ιστορίας της.

Σήμερα έχει τη μεγάλη ευκαιρία να πιάσει το νήμα από εκεί που κόπηκε. Πρώτο και βασικότερο, να επανακτήσει τη σχέση της με την κοινωνία. Και για να το κάνει αυτό πρέπει να ανοίξει τις πόρτες της, -που μερικές εκ των οποίων σφράγισαν ερμητικά επί 5,5 χρόνια-, και να καλέσει τον κόσμο να ξαναέρθει κοντά της. Χρειάζεται να απευθυνθεί ανοιχτά στην κοινωνία και να ζητήσει να ξαναγίνει συνομιλητής και αρωγός της. Κι αυτό το άνοιγμα πρέπει να είναι όσο μεγαλύτερο γίνεται. Με πρώτο και βασικότερο βήμα την συμμετοχή στην εκλογή του νέου αρχηγού.

Αυτή η συμμετοχική διαδικασία είναι καινούρια για τη Νέα Δημοκρατία, όχι μόνο για την εκλογή αρχηγού, αλλά και γενικότερα ίσως. Η εκλογή αρχηγού είναι η ευκαιρία για την κινητοποίηση του κόσμου, η οποία όμως πρέπει να κτισθεί και να συνεχίσει με βάθος και προοπτική.

Σήμερα το ζητούμενο είναι ο διάλογος, η διαβούλευση, η συναίνεση, η ζύμωση, η παραγωγή ιδεών και προτάσεων. Η οργάνωση και η συμμετοχή των πολιτών πρέπει να βασίζεται σε νέα πρότυπα, με βάση τα κοινά ενδιαφέροντά τους, τις ανησυχίες τους. Η σχέση αυτή πρέπει να είναι αμφίδρομη και ο ένας να επηρεάζει και να κατευθύνει τον άλλο. Από τη μια, οι πολίτες να καταθέτουν τους προβληματισμούς και τις ιδέες τους και από την άλλη ένα σύγχρονο κόμμα που να φέρνει για ζύμωση ιδέες και οράματα, και να συγχρονίζει την κοινωνία με τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο βηματισμό.

Άλλωστε η οικογένεια της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς αποτελεί ένα μεγάλο ζυμωτήρι ιδεών. Η συμμετοχή μας σε αυτήν πρέπει να είναι ουσιαστική και δυναμική γιατί έχουμε πολλά να διδαχθούμε από την εμπειρία των εταίρων μας.

Ο νέος αρχηγός, για να πετύχει σε αυτό τον μεγάλο και δύσκολο στόχο, πρέπει να προχωρήσει δυναμικά βασιζόμενος σε μερικές θεμελιακές επιλογές:

· Την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή των ενεργών πολιτών.

· Με το βλέμμα στο μέλλον και όχι στο παρελθόν.

· Ενωτικά και όχι με διαχωριστικές γραμμές, προνόμια, παρέες, και οικογενειοκρατία κάτι που άλλωστε η ΝΔ πλήρωσε ήδη ακριβά.

· Με ένα σύγχρονο ιδεοπολιτικό στίγμα, στιβαρό, ξεκάθαρο, σαφές και στραμμένο στον ευρωπαϊκό και διεθνή περίγυρο που θα βασίζεται στον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Δεν αρκούν οι απλές βελτιώσεις και η απλή διαχείριση του συστήματος, αλλά η απαίτηση είναι για ουσιαστικές δομικές αλλαγές, για μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις παντού, αξιοκρατία παντού για μια ανταγωνιστική οικονομία με διάχυση του παραγόμενου εισοδήματος και ευκαιριών σε ολόκληρη την κοινωνία.

· Με μια νέα μοντέρνα οργάνωση κοινωνικής συμμετοχής και παραγωγής ιδεών, χωρίς όμως να αποτελεί ένα κόμμα μηχανισμών. Ένα κόμμα σύγχρονο, ευρωπαϊκό κεντροδεξιό, ανοιχτό, διαδικτυακό, σε σύνδεση με την κοινωνία και όλες τις παραγωγικές δυνάμεις.

· Με στόχο την επανασύνδεση της παράταξης με τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους, την διείσδυση σε δυναμικά στρώματα της κοινωνίας αλλά και την αξιοποίηση της δυναμικής νεολαίας της ΟΝΝΕΔ, που χρόνια τώρα κατακτά νικηφόρες μάχες.

· Με την στήριξη και την ανάδειξη της εργαζόμενης γυναίκας, της γυναίκας της επιστήμης και της οικογένειας σε δυναμικό κύτταρο συμμετοχής για όφελος της κοινωνίας και της πολιτικής.

§ Με μια συνολική πρόταση για το περιβάλλον και την οικολογία, που να δίνει λύσεις σε χρόνια προβλήματα, αλλά και να απαντά στις νέες παγκόσμιες προκλήσεις, αξιοποιώντας τον πλούτο της χώρας και αναδεικνύοντας την περιβαλλοντική αειφορία σε εργαλείο ανταγωνιστικότητας.

Ο νέος αρχηγός καλείται να τα αλλάξει όλα. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξαναγίνει ‘Νέα’. Κι αυτό πρέπει να το κάνει αφήνοντας πίσω το παρελθόν, κρατώντας μόνο τα διδάγματα, αλλά κοιτώντας στο Μέλλον. Φαίνεται ίσως δύσκολο, αλλά τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία. Και η επιλογή του νέου αρχηγού θα είναι το πρώτο αλλά το πιο καθοριστικό βήμα.

Για τους πιο πάνω λόγους στηρίζω τον ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ για Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας.

Η ανάγκη εκσυγχρονισμού και η ευκαιρία για μια πιο νέα Νέα Δημοκρατία

Της Λιάνας Γούτα*

Είναι σίγουρο ότι μέσα από τις κρίσεις γεννιούνται οι ευκαιρίες. Αυτή τη στιγμή η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας προσπαθεί να συνέλθει και να ανασυνταχθεί από τη χειρότερη ήττα της ιστορίας της.

Αυτή είναι λοιπόν η μεγάλη της ευκαιρία. Το άλλο μεγάλο κόμμα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ, πέρασε από μια παρόμοια δοκιμασία δύο χρόνια πριν και μέσα από συγκρούσεις και αναταράξεις βρήκε το βηματισμό του σε χρόνο απροσδόκητα σύντομο. Έτσι, όχι μόνο μάζεψε τα συντρίμμια των αλλεπάλληλων εκλογικών του ηττών και αναδιοργανώθηκε, αλλά και επωφελήθηκε της ραγδαίας πτώσης της ΝΔ, ώστε να βρεθεί στο τιμόνι της διακυβέρνησης. Δύο χρόνια πριν κανείς δεν το φανταζόταν. Σήμερα ζούμε μια ανάλογη ιστορία εντός της ΝΔ.

Η αλήθεια είναι ότι, όταν κάποιος βρίσκεται στην εξουσία, όταν θεωρείται αδιαφιλονίκητος νικητής σε κάθε πολιτική και εκλογική μάχη, όταν νιώθει ότι υπερέχει του αντιπάλου, κινδυνεύει πολύ εύκολα να χάσει το μέτρο και τη διάθεση αυτοκριτικής και αυτοελέγχου. Η ΝΔ στα πεντέμισι χρόνια εξουσίας κυριεύτηκε από διαφόρων ειδών αλαζονείες και μια από αυτές ήταν η αλαζονεία της υπεροχής. Αυτό, όπως φάνηκε στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, το πλήρωσε πολύ ακριβά. Είχε άλλωστε την προειδοποίηση των ευρωεκλογών, αλλά φάνηκε πως το μήνυμα δεν έφτασε στον παραλήπτη. Η ΝΔ σε αυτά τα χρόνια εξουσίας αποκόπηκε από την κοινωνία αλλά και από τους ίδιους της τους ψηφοφόρους και έχασε την αίσθηση του μέτρου. Δεν ανταποκρίθηκε στις δύο μεγάλες και βασικές προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει μέχρι το 2004 για ένα νέο ήθος πολιτικής και για γενναίες μεταρρυθμίσεις, ούτε μπόρεσε να προσαρμοστεί στις ανάγκες και στις προκλήσεις, έτσι όπως αυτές αλλάζουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες (βλέπε οικονομική κρίση, περιβάλλον, παιδεία, μετανάστευση, ασφάλεια).
Σήμερα πρέπει και έχει την ευκαιρία να πιάσει το νήμα από εκεί που κόπηκε. Πρώτο και βασικότερο να επανακτήσει τη σχέση της με την κοινωνία. Για να το κάνει αυτό, πρέπει να ανοίξει τις πόρτες της, μερικές από τις οποίες σφραγίστηκαν ερμητικά επί πεντέμισι χρόνια, και να καλέσει τον κόσμο να έρθει κοντά της. Πρώτα από όλα, να δώσει λόγο στον κόσμο να ξαναέρθει κοντά της. Χρειάζεται να απευθυνθεί ανοιχτά στην κοινωνία και να ζητήσει να ξαναγίνει συνομιλητής και αρωγός της. Αυτό το άνοιγμα πρέπει να είναι όσο μεγαλύτερο γίνεται, με πρώτο και βασικότερο βήμα τη συμμετοχή στην εκλογή του νέου αρχηγού.
Αυτή η συμμετοχική διαδικασία είναι καινούργια για τη Νέα Δημοκρατία, όχι μόνο για την εκλογή αρχηγού, αλλά ίσως και γενικότερα. Η εκλογή αρχηγού είναι η ευκαιρία για την κινητοποίηση του κόσμου, η οποία όμως πρέπει να χτιστεί και να συνεχιστεί με βάθος και προοπτική. Το μέχρι τώρα μοντέλο οργάνωσης του κόμματος, που εν πολλοίς υπήρξε αντιγραφή των οργανωτικών δομών του άλλου μεγάλου κόμματος, του ΠΑΣΟΚ, από την εποχή του 1980, πρέπει να αλλάξει ριζικά και να εκσυγχρονιστεί. Μια κομματική ταυτότητα και ένας αριθμός μέλους μιας συνοικιακής τοπικής οργάνωσης που πρακτικά δεν λειτουργεί δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες των πολιτών. Σήμερα το ζητούμενο είναι ο διάλογος, η διαβούλευση, η συναίνεση, η ζύμωση, η παραγωγή ιδεών και προτάσεων. Η οργάνωση και η συμμετοχή των πολιτών πρέπει να βασίζεται σε νέα πρότυπα, με βάση τα κοινά ενδιαφέροντά τους, τις ανησυχίες τους. Η σχέση αυτή πρέπει να είναι αμφίδρομη και ο ένας να επηρεάζει και να κατευθύνει τον άλλο. Από τη μια οι πολίτες να καταθέτουν τους προβληματισμούς και τις ιδέες τους, από την άλλη ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα να φέρνει για ζύμωση ιδέες και οράματα και να συγχρονίζει την κοινωνία με τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο βηματισμό.
Άλλωστε η μεγάλη οικογένεια της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς αποτελεί μεγάλο ζυμωτήρι ιδεών. Η συμμετοχή μας σε αυτήν πρέπει να είναι ουσιαστική και δυναμική, γιατί έχουμε πολλά να διδαχθούμε από την εμπειρία των υπολοίπων 26 εταίρων μας.
Η πρόκληση για τον νέο αρχηγό είναι μεγάλη. Παραλαμβάνει μια Νέα Δημοκρατία που πάλιωσε, φθάρθηκε και θάμπωσε. Που έχασε την απήχηση της στον κόσμο από ιδεολογικές παλινδρομήσεις και ασυνέπειες και από σοβαρές οργανωτικές αδυναμίες ενός κόμματος που για τη βάση του έμοιαζε ανύπαρκτο. Ο νέος αρχηγός πρέπει να ξανακάνει τη Νέα Δημοκρατία νέα και σύγχρονη.
Για να πετύχει σε αυτόν το μεγάλο και δύσκολο στόχο, πρέπει να προχωρήσει δυναμικά, βασιζόμενος σε μερικές θεμελιακές επιλογές:
- Την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή.
- Με το βλέμμα στο μέλλον και όχι στο παρελθόν.
- Ενωτικά και όχι με διαχωριστικές γραμμές, χωρίς παρέες, κλίκες, πηγαδάκια, χωρίς γαλόνια κομματικά, οικογενειακά ή παρεΐστικα, κάτι που άλλωστε πλήρωσε ήδη ακριβά. Όλα αυτά στον σύγχρονο κόσμο δεν αποτελούν δύναμη αλλά αδυναμία και οπισθοδρόμηση.
- Με σύγχρονο ιδεολογικοπολιτικό στίγμα, στιβαρό, ξεκάθαρο, σαφές και στραμμένο στον ευρωπαϊκό και διεθνή περίγυρο.
- Με νέα και μοντέρνα οργάνωση συμμετοχής και παραγωγής ιδεών, χωρίς όμως να αποτελεί κόμμα μηχανισμών.
- Με το στόχο να σταθεί ξανά η μεγάλη αυτή παράταξη στα πόδια της, να δυναμώσει, να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών, να γίνει ελκυστική, προτείνοντας λύσεις και όραμα για τα επόμενα χρόνια. Η επάνοδος στην εξουσία πρέπει να απορρέει από τέτοιες ζωογόνες και δημιουργικές δυνάμεις και όχι από συσπειρώσεις μηχανισμών που -όπως άλλωστε φάνηκε- αδυνάτισαν και συρρικνώθηκαν.
Η Νέα Δημοκρατία που επαγγελόταν τις μεταρρυθμίσεις χρειάζεται να μεταρρυθμιστεί η ίδια πολιτικά και οργανωτικά. Να κινητοποιήσει τους ενεργούς πολίτες και να αξιοποιήσει όλων τις δημιουργικές δυνάμεις, πολλές από τις οποίες παραγκωνίστηκαν και έμειναν στην άκρη.
Ο νέος αρχηγός καλείται να τα αλλάξει όλα. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξαναγίνει νέα. Αυτό πρέπει να το κάνει αφήνοντας πίσω το παρελθόν, κρατώντας μόνο τα διδάγματα, αλλά κοιτώντας στο μέλλον. Φαίνεται ίσως δύσκολο, αλλά τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία. Η επιλογή του νέου αρχηγού θα είναι το πρώτο αλλά το πιο καθοριστικό βήμα.

*Η Λιάνα Γούτα είναι χημικός μηχανικός, σύμβουλος ενέργειας και περιβάλλοντος.

Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύθηκε σήμερα στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ:

http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=47363

ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ Η ΛΙΑΝΑ ΓΟΥΤΑ

Μαθαίνουμε ότι η Λιάνα Γούτα στηρίζει Αντώνη Σαμαρά. Την είδαμε στο πλευρό του, στη διάρκεια της περιοδείας του στην Κεντρική Μακεδονία, το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Είχε μάλιστα και συνάντησή μαζί του, στην οποία ο Αντώνης την ευχαρίστησε για τη στήριξή της.

Η Λιάνα Γούτα είναι ένα από τα πλέον προβεβλημένα στελέχη της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης. Τεχνοκράτης, Χημικός Μηχανικός, με πολλά χρόνια στην βιομηχανία αλλά και με θητεία Συμβούλου στα θέματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, -από όπου μάλιστα ξεκινά και η γνωριμία με τον Αντώνη Σαμαρά-, πρόκεται για μια νέα γυναίκα, επιστήμονα και επαγγελματία, ηπίων τόνων, με κατεξοχήν κεντρώο, εκσυγχρονιστικό προφίλ, που μάλιστα διακρίνεται για τις παρεμβάσεις της κυρίως στα περιβαλλοντικά και ενεργειακά θέματα. Με τον σύγχρονο πολιτικό της λόγο, την συχνή αρθρογραφία της και την πλούσια κοινωνική της δράση διευρύνει το ακροατήριο της ΝΔ.

Η Λιάνα ήταν υποψήφια βουλευτής της ΝΔ στην Α' Θεσ/νίκης το 2007. Αν και με προεκλογική εκστρατεία τεσσάρων εβδομάδων, τα είχε πάει... πολύ καλά.

Με τέτοια παραδείγματα αποδεικνύεται ότι ο Σαμαράς δεν έχει πέραση μόνον στους παραδοσιακούς δεξιούς, όπως μερικοί θέλουν να πιστεύουν, αλλά έχει κοινές απόψεις, λόγο και στόχους με ανθρώπους που κουβαλούν έναν σύγχρονο ευρωπαϊκό αέρα.

Βιογραφικό μέσω διαδικτύου: Η σημειολογία και η ουσία-Από την εξαγγελία στην πράξη...

Της Λιάνας Γούτα*
www.lianagouta.gr

Αν κάποιος έλειπε από τη χώρα για λίγες ημέρες και επέστρεφε μετά τις εκλογές, θα νόμιζε ότι επέστρεφε σε άλλη χώρα ή αλλιώς στη χώρα του ονείρου! Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που δοκίμασε όλη η χώρα τις πρώτες ημέρες της νέας κυβέρνησης ήταν η προκήρυξη των θέσεων των γενικών γραμματέων μέσω διαδικτύου! Κάτι που όχι μόνο εντυπωσίασε, αλλά έως και ενθουσίασε τον κόσμο, με αποτέλεσμα τα δεκάδες χιλιάδες βιογραφικά που κατατέθηκαν ηλεκτρονικά αλλά και την ελπίδα ότι όλα αρχίζουν από την αρχή! Ότι η τόσο πολύπαθη αξιοκρατία σε αυτή τη χώρα τώρα δικαιώνεται! Και ότι πλέον το μόνο προσόν κάποιου είναι οι ικανότητές του, τα πτυχία και η επαγγελματική και επιστημονική του εμπειρία! Μεγάλος ο αριθμός των βιογραφικών που υποβλήθηκαν, μεγάλες και οι προσδοκίες μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Είμαστε φαίνεται άνθρωποι των άκρων και του ενθουσιασμού. Τόσο πολύ που εύκολα ακολουθούμε την κίνηση της αιώρας και του εκκρεμούς. Από το ένα άκρο στο άλλο. Γιατί η αλήθεια είναι ότι από τη μια ζήσαμε επί δεκαετίες μια κατάσταση, όπου το κύριο χαρακτηριστικό στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού ήταν το αξίωμα “ο γνωστός του γνωστού”! Μάλιστα, σε ό,τι αφορά τους γενικούς γραμματείς, αυτοί συχνά ακολουθούσαν τους υπουργούς στις μετακινήσεις τους από το ένα υπουργείο στο άλλο. Έφευγε ο υπουργός και άλλαζε υπουργείο, έπαιρνε και τους γενικούς γραμματείς μαζί του. Ακόμη και αν το αντικείμενο του ενός από το άλλο υπουργείο ήταν τελείως διαφορετικό, μικρή σημασία είχε. Έφτανε που ο γενικός γραμματέας ήταν έμπιστος του υπουργού. Όσο για το νέο αντικείμενο, θα το μάθαινε με τον καιρό!
Ή, ακόμη περισσότερο, αν σκεφτούμε την εικόνα υπουργείων που κάποιες φορές είδαμε να μετατρέπονται σε... υπουργεία με ονομασία προέλευσης. Στελεχωμένα από ανθρώπους που προέρχονταν σχεδόν αποκλειστικά από την εκλογική περιφέρεια του εκάστοτε υπουργού. Και όχι μόνο τα υπουργεία, αλλά και οι ΔΕΚΟ, και οι οργανισμοί που ελέγχονταν από αυτά. Κάτι που άλλαζε βεβαίως μόλις άλλαζε ο υπουργός. Ακραία πράγματα, χωρίς αμφιβολία, που προκαλούσαν το κοινό αίσθημα.
Σήμερα βέβαια το εκκρεμές πήγε στην άλλη άκρη. Σε επίπεδο εντυπώσεων και ενθουσιασμού, γιατί το αποτέλεσμα μένει ακόμη να το δούμε.
Πριν από περίπου ένα χρόνο κατέθετα την άποψή μου αρθρογραφώντας με τίτλο “Κυβερνητική θέση με βιογραφικό”, πιστεύοντας ακράδαντα ότι όλος ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να στελεχώνεται με βάση γνώσεις, εμπειρία και αποδεδειγμένη ικανότητα σε όλα τα επίπεδα. Αλλά και στη συνέχεια, μετά την ορθολογική στελέχωσή του, οφείλει να λογοδοτεί καθημερινά, με βάση μετρήσιμα αποτελέσματα, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητα στην ελεύθερη αγορά.
Όλα αυτά γιατί, πολύ απλά, για να χαράξει και να υλοποιήσει κάποιος την πολιτική τού σήμερα και του αύριο, χρειάζεται να μπορεί να κατανοήσει και να χρησιμοποιήσει βαθιά και εξειδικευμένη γνώση, η οποία μάλιστα παράγεται πλέον με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Όπως και αντίστροφα, η γνώση χρειάζεται την πολιτική, για να της ανοίξει το δρόμο και να της παράσχει τα μέσα, ώστε να οδηγήσει σε καινοτομία, τεχνολογία, ανάπτυξη. Και, τέλος, γνώση και πολιτική πρέπει να συντονιστούν και να συμβαδίσουν με τις προκλήσεις των καιρών στα θέματα των περιβαλλοντικών απειλών, της κοινωνικής συνοχής και δικαιοσύνης. Το παζλ είναι πλέον πολύπλοκο και πολυσύνθετο, πολύ περισσότερο από τη μέχρι τώρα πολιτική της χειραψίας, της κομματικής ταυτότητας, της κλίκας και της παρέας.
Ωστόσο, η εύκολη και μάλλον πρόχειρη εξαγγελία της προκήρυξης όλων των θέσεων του δημοσίου ακολουθείται, όπως φαίνεται, από μια δύσκολη διαδικασία εφαρμογής. Δεν ξέρουμε ποιες είναι οι αληθινές προθέσεις της νέας κυβέρνησης. Τι είναι εντυπωσιασμός και τι ουσία.
- Ξέρουμε όμως ότι ένα μήνα τώρα οι θέσεις των γενικών γραμματέων μένουν κενές.
- Ξέρουμε ότι κάποιες από αυτές είναι κομβικές και απολύτως κρίσιμες, για να δουλεύει η κρατική μηχανή, αλλιώς παγώνουν όλα.
- Ξέρουμε επίσης ότι οι θέσεις αυτές δεν μπορεί παρά να έχουν και πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού είναι θέσεις-κλειδιά στην παραγωγή του κυβερνητικού έργου, έτσι όπως το εξειδικεύει ο εκάστοτε υπουργός.
- Ξέρουμε ακόμη ότι από τη μία και μοναδική περίπτωση γενικού γραμματέα που είχε οριστεί μέχρι την ώρα που γραφόταν αυτό το άρθρο, η επιλογή θα μπορούσε να είναι προβλέψιμη χωρίς την υποβολή χιλιάδων βιογραφικών.
Όσο μεγαλύτερη, λοιπόν, είναι η ελπίδα και η προσδοκία που καλλιεργείται στον κόσμο από τέτοιες φιλόδοξες κινήσεις, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η απογοήτευση και ο θυμός αυτού του κόσμου, αν καταλάβει ότι όλη αυτή η κίνηση ήταν μόνο για εντυπώσεις ή για τη δημιουργία ενός ωραίου άλλοθι για απολύτως προβλέψιμες τοποθετήσεις. Γιατί τότε θα καταγραφεί ως εμπαιγμός.
Δύσκολος ο στόχος, είναι αλήθεια. Γιατί δεν μιλάμε μόνο για το στόχο της στελέχωσης μερικών κρατικών θέσεων. Το πραγματικό διακύβευμα και ο στόχος-πρόκληση είναι η μεταρρύθμιση του ίδιου του κράτους σε όλη του την έκταση. Ένα κράτος που χρειάζεται εκσυγχρονισμό, αξιοκρατία και διαφάνεια, που πρέπει να κερδηθεί στη συνείδηση του κόσμου επί της ουσίας και όχι μόνο ως τίτλος που προστέθηκε σε ένα υπουργείο. Βεβαίως και η σημασία της σημειολογίας είναι μεγάλη. Είναι άλλωστε και το πρώτο βήμα, αυτό που δηλώνει τις προθέσεις. Ωστόσο το ζητούμενο είναι η εφαρμογή και το αποτέλεσμα.
Η επανίδρυση του κράτους αποτέλεσε μία από τις σημαίες της ΝΔ, που όμως δυστυχώς έμεινε απλή εξαγγελία χωρίς αντίκρισμα και πνίγηκε στα ρηχά νερά του γερά ριζωμένου δημόσιου τομέα. Η ΝΔ έπιασε το σφυγμό και το αίτημα όλης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά έχασε το δρόμο για την υλοποίηση. Ωστόσο παραμένει ζητούμενο για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, την Ελλάδα της Ευρώπης και του κόσμου. Το ζήτημα είναι ότι η πορεία προς αυτό το ζητούμενο πρέπει να σχεδιασθεί σοβαρά, μεθοδικά, οργανωμένα και στοχευμένα. Με γενναίες πολιτικές αποφάσεις, με ρήξεις και με συγκρούσεις.
Δεν αντέχουμε άλλα επικοινωνιακού τύπου πυροτεχνήματα που να παίζουν με την προσδοκία χιλιάδων αιτούντων, με την αξιοπιστία του κράτους, με την αξιοκρατία. Αλλά και δεν υπάρχει άλλη πίστωση χρόνου γιʼ αυτή τη χώρα που λέγεται Ελλάδα.

* Η Λιάνα Γούτα είναι χημικός μηχανικός, σύμβουλος ενέργειας και περιβάλλοντος

To άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής 1-11-09, βλ.
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=46482

H Βουλή «ανοιχτή» μόνο σε σταρ και επαγγελματίες της πολιτικής

Του Σαυρου Tζιμα
Στην A΄ εκλογική περιφέρεια της Θεσσαλονίκης η Νέα Δημοκρατία συγκρότησε ψηφοδέλτιο με δυσκολία. Το έκλεισε την τελευταία στιγμή και όχι γιατί υπήρχε συνωστισμός ενδιαφερομένων που δυσκόλευε την ηγεσία στην επιλογή των καλυτέρων. Το αντίθετο: δεν έβρισκε υποψηφίους! Οι 12 από τους 13 που συμμετείχαν στη λίστα το 2007 αρνήθηκαν, όταν τους έγινε κρούση, να εκθέσουν εαυτούς στην εκλογική δοκιμασία της 4ης Οκτωβρίου.
Ο λόγος; Ηξεραν ότι μπαίνοντας στην «κλούβα των λεόντων» δεν είχαν καμία τύχη.
Δεν ήταν τηλεστάρ για να έχουν δωρεάν αναγνωρισιμότητα, δεν διέθεταν ισχυρά ερείσματα στις κερκίδες των γηπέδων, ούτε κρυφή «ευλογία» του μητροπολίτη, δεν διετέλεσαν υπουργοί ή βουλευτές για να έχουν έτοιμο μηχανισμό, ούτε προέρχονταν από «τζάκι». Είναι κοινωνικά καταξιωμένοι πολίτες οι πιο πολλοί, άλλοι πετυχημένοι επαγγελματίες, μερικοί επιστήμονες με λαμπρές σπουδές, που τους γοήτευε η πολιτική και ήθελαν να προσφέρουν (και) από τα έδρανα της Βουλής, αλλά αυτά πλέον δεν είναι ισχυρά εφόδια. Το διαπίστωσαν στην προηγούμενη εκλογική δοκιμασία και τώρα απάντησαν στην «τιμητική πρόταση» για εκ νέου συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο με ένα «ευχαριστώ, αυτή τη φορά δεν θα πάρω».
Καμπάνια 15 ημερών
Η κ. Λιάνα Γούτα είναι μία εξ αυτών. Χημικός μηχανικός με πλούσιο βιογραφικό, εργάσθηκε ως επιστημονική σύμβουλος σε θέματα Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επιτελικό στέλεχος των Ελληνικών Πετρελαίων σήμερα, ανήκει σ’ αυτούς που λέμε ενεργούς πολίτες και χωρίς να γνωρίζει «ούτε πού πέφτουν τα γραφεία του κόμματος», συμπεριλήφθηκε στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. το 2007. Μάλιστα με προεκλογική εκστρατεία 15 ημερών έκανε μια αξιοπρεπή εμφάνιση, συγκεντρώνοντας περισσότερους από 12.000 σταυρούς. Τώρα με κομψό τρόπο -επικαλέστηκε «σοβαρούς επαγγελματικούς λόγους»- δεν αποδέχθηκε την πρόταση.
«Μπήκα στην πολιτική εξαιτίας του επαγγέλματός μου και όχι ανεπάγγελτη για να αποκτήσω επάγγελμα μέσα από την πολιτική», λέει στην «Κ» και προσθέτει: «Θεώρησα τιμητική την πρόταση συμμετοχής μου το 2007 γιατί μέσα από τη θητεία μου ως συμβούλου σε θέματα Ευρωκοινοβουλίου είδα στην Ευρώπη μια σύγχρονη πολιτική, η οποία χαράσσεται από πολιτικούς που προέρχονται από τον χώρο της επιστήμης, της γνώσης, του επαγγέλματος. Στην Ελλάδα αυτό δεν γίνεται. Συνήθως τα κόμματα στην ανάγκη αλίευσης ψήφων καταφεύγουν στις εύκολες λύσεις της τελευταίας στιγμής, στις υποψηφιότητες της μιας χρήσης που μοιραία αναζητούνται μέσα από τις δεξαμενές της λάμψης και του θεάματος. Από τη μικρή εμπειρία που είχα, το σύστημα είναι δομημένο ώστε να αναδεικνύει ανθρώπους κυρίως των μηχανισμών και της εύκολης αναγνωρισιμότητας και λιγότερο της κοινωνίας».
Το φαινόμενο της απροθυμίας δεν εμφανίζεται μόνο στην Α΄ Θεσσαλονίκης και τη Ν.Δ., αλλά λίγο πολύ σε όλη την επικράτεια, ειδικά στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες, και στο σύνολο σχεδόν -πλην ΚΚΕ που λειτουργεί με λίστα- των υπαρκτών κομμάτων, και τίθεται το ερώτημα αν υποψήφιοι μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να ελπίζουν σε εκλογή. «Είναι πολύ δύσκολο άνθρωποι του επαγγέλματος και της επιστήμης να βουτήξουν ολομόναχοι στα βαθιά νερά των εκλογών συναγωνιζόμενοι τους “κατ’ επάγγελμα” και κατ’ αποκλειστικότητα πολιτικούς αλλά και τους σταρ που “φυτεύονται” στα ψηφοδέλτια παραμονές εκλογών».
Το εκλογικό σύστημα δεν ευνοεί, γενικότερα, καινούργιες υποψηφιότητες και για να έχει ελπίδες εκλογής, ή έστω αξιοπρεπούς εμφάνισης, ένας υποψήφιος πρέπει να ξετιναχθεί οικονομικά. Καλείται να ανταγωνιστεί στην εκλογική του περιφέρεια τους «κροκόδειλους» συνυποψηφίους του, δηλαδή εκείνους που διαθέτουν πανίσχυρους μηχανισμούς στήριξης, λαδωμένους επί πολλά χρόνια με πάσης φύσεως διευκολύνσεις, τους μόνιμους «παραθυράκηδες» της TV και τους θαμώνες τηλεοπτικών τραπεζιών, καφέδων κ.λπ.
Υψηλότατο κόστος
Σε μια τέτοια αρένα κατερχόμενος ένας υποψήφιος δεν έχει και πολλά περιθώρια να καταθέσει στο εκλογικό σώμα οράματα, ιδέες και προτάσεις και να πείσει τους ψηφοφόρους να τον επιλέξουν. Στις 15 μέρες που διαρκεί ουσιαστικά η προεκλογική εκστρατεία πρέπει να αποκτήσει αναγνωρισιμότητα η οποία θα του κοστίσει μια περιουσία.
«Μ’ έναν πρόχειρο υπολογισμό δεν φτάνουν 30.000 ευρώ μόνο για την εκτύπωση και αποστολή ενός φυλλαδίου, 10.000 ευρώ για ενοικίαση εκλογικού κέντρου σε κεντρικό δρόμο, βάλε και τα έξοδα εκδηλώσεων σε αίθουσες κινηματογράφων, τα γεύματα σε ψηφοφόρους, έξοδα μεταφοράς ετεροδημοτών, δεν φτάνουν ούτε στο ελάχιστο τα 85.000 ευρώ που προβλέπονται από τον νόμο ως ταβάνι προεκλογικών εξόδων. Αν βάλεις και τα ποσά που χρειάζονται να δώσει κανείς σε παράγοντες, εκπροσώπους φορέων, κ.ά. για να του “σπρώξουν” ψήφους, τότε μιλάμε για κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που πρέπει να διαθέσει κανείς για να γίνει γνωστός και φυσικά δεν έχει εξασφαλισμένη την εκλογή του. Για ποιο λόγο να δοκιμάσει την τύχη του, όταν το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τινάξει στον αέρα την περιουσία του;», λέει υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ας μην περιμένουμε στις 4 Οκτωβρίου ή στο μέλλον, σοβαρή ανανέωση του Κοινοβουλίου, εφόσον το ίδιο το σύστημα εξακολουθεί να εμποδίζει «να ανθίσουν τα εκατό λουλούδια» στην εκλογική του λειτουργία.