ΜΝΗΜΗ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ....

....Για τα σαράντα του Χρήστου Ασημινάρη

Προέδρου των Συνταξιούχων Δημοσίων Υπαλλήλων Χαλκιδικής

Ιδιαίτερα αισθητή η απουσία του από τη ζωή του Πολυγύρου

του Σάρρη Ηλία, φιλολόγου

Πτυχιούχος της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Α.Π.Θ., τμήμα Φυσιογνωστικό, ο αείμνηστος Χρήστος έκανε τα πρώτα αγωνιστικά βήματα στο Σύλλογο Αδιόριστων Καθηγητών της Θεσ/νίκης μετά το 1975. Διορίστηκε το 1977 στα σχολεία της....

Άνω Καλεντίνης, στα ανατολικά ορεινά του Ν. Άρτας. Διατήρησε τους δεσμούς του με τους λιγοστούς κατοίκους και τους επισκεπτόταν συχνά.

Ήταν γιος του δημοδιδασκάλου Κων/νου Ασημινάρη και της αείμνηστης Γαβριέλας, βαθειά θρησκευόμενης κυρίας με δράση στην ενορία της Αγίας Τριάδας Θεσ/νίκης. Σύζυγός του η κυρία Ευαγγελία Τσιμπάνη, Διευθύντρια της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας του Νοσοκομείου Χαλκιδικής, με τεράστια προσφορά στην ανάπτυξη του Ε.Σ.Υ. στο Νομό μας.

Μαζί παρουσιαστήκαμε ένα πρωινό του Σεπτέμβρη του 1981 στα σχολεία του Πολυγύρου και από τότε μας συνέδεε μια βαθειά και αδιατάρακτη φιλία που κράτησε 45 χρόνια, παρά τις συχνές πολιτικές διαφωνίες που είχαμε.

Από την πρώτη στιγμή της άφιξής του στο Γυμνάσιο Πολυγύρου έκανε αισθητή την παρουσία του όχι μόνο στα εκπαιδευτικά και τα συνδικαλιστικά, αλλά και στα πολιτιστικά, κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα του τόπου μας. Πνεύμα ανήσυχο, επαναστατικό θα έλεγα, αναζητούσε πάντα το νέο, το προοδευτικό, το ρηξικέλευθο, το αριστερό. Από τη φύση του ειλικρινής και αυθόρμητος, προπαντός ανιδιοτελής, ακαταπόνητος στη δουλειά, πρόθυμος για όλα, φιλικός με όλους, γοήτευε με την παρουσία, τη δράση και την προσφορά του. Πρόεδρος της Ε.Λ.Μ.Ε. Χαλκιδικής, αιρετός του κλάδου στο Π.Υ.Σ.Δ.Ε., μέλος στο Εποπτικό της Ο.Λ.Μ.Ε., πέρασε απ’ όλα τα συνδικαλιστικά αξιώματα, αγωνιζόμενος ασταμάτητα για τα αιτήματα των εκπαιδευτικών και των δημοσίων υπαλλήλων. Ανέλαβε πολύ νωρίς και για αρκετά χρόνια διευθυντικά καθήκοντα, με αποκορύφωμα και επιστέγασμα την ανάληψη εκ του μηδενός ενός νέου σχολείου, του Εσπερινού Γυμνασίου Πολυγύρου. Ιδρυτής και οργανωτής, υπήρξε η ψυχή αυτού του σχολείου όλα τα χρόνια της λειτουργίας του μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Ήταν ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, με πολύ τρέξιμο και αγώνα ακατάπαυστο, μέχρι να στεριώσει και να ολοκληρωθεί το νέο σχολείο. Ευτύχησε πριν φύγει από την ενεργό υπηρεσία να δει και το δεύτερο σχολείο, το Εσπερινό Λύκειο, που ο ίδιος πάλι ξεκίνησε, σε πλήρη ανάπτυξη και μάλιστα με τις πρώτες επιτυχίες στις Πανελλήνιες Εξετάσεις.

Στα συνδικαλιστικά και στα πολιτικά πολιτεύονταν πάντα με μικρές ριζοσπαστικές παρατάξεις, τις αναδείκνυε και τις καθιστούσε πρωταγωνιστές. Ένα δεν ανεχόταν, τις εκπτώσεις σε ιδέες και αξίες. Έτσι το 2012, όταν διαπίστωσε μετάλλαξη της παράταξής του εν όψει της πορείας προς την εξουσία, αποσύρθηκε, παρόλο που είχε την πρωτοκαθεδρία στο Νομό και σίγουρη τη βουλευτική έδρα. «Καλά, εσύ έφυγες νωρίς», του είπαν πολλοί.

Τα χρόνια που ήταν συνταξιούχος, οργάνωνε με πρωτοβουλίες του συναντήσεις των συνταξιούχων καθηγητών της Χαλκιδικής, κυρίως με την κοπή της πίτας κάθε Γενάρη και τον εβδομαδιαίο καφέ στον Πολύγυρο. Σταδιακά ο κύκλος διευρύνθηκε με τη συμμετοχή και άλλων συνταξιούχων, ιδιαίτερα στις εκδρομές πολιτιστικού χαρακτήρα και στην ομάδα θεάτρου που συγκρότησε άτυπα ο ίδιος. Έτσι, ύστερα από συζήτηση, επιλέγονταν παραστάσεις αρχαίου θεάτρου στην Επίδαυρο, στη Δωδώνη, στους Φιλίππους, καθώς και σύγχρονου θεάτρου στο Κρατικό Β.Ε., στο Βασιλικό, στη Μονή Λαζαριστών.

Πριν 2 χρόνια, στην παράσταση της κωμωδίας «Πλούτος» του Αριστοφάνη στη Δωδώνη, πήρε την πρωτοβουλία και πρότεινε στην ομότιμη καθηγήτρια του ΕΚΠΑ Μαρία Ευθυμίου να πραγματοποιήσει στον Πολύγυρο ομιλία-διδασκαλία για την Επανάσταση του ’21 και την Τουρκοκρατία. Η κ. Ευθυμίου δέχτηκε αμέσως, ο Χρήστος ενημέρωσε τον κ. Δήμαρχο και έτσι πραγματοποιήθηκε ίσως η πιο επιτυχημένη εκδήλωση τέτοιου είδους που έγινε ποτέ στον Πολύγυρο. Πολυπράγμων, όπως ήταν, ασχολήθηκε με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, το σχολικό βιβλίο και το πιο συγκινητικό με την εκπαίδευση των ασυνόδευτων παιδιών των μεταναστών.

Τελευταία εκδρομή-προσκύνημα που οργάνωσε ήταν στην Άνω Πόλη της Θεσ/νίκης, στη Μονή Βλατάδων και στο Επταπύργιο (Γεντί Κουλέ) το φετινό Μάιο. 

Η δράση του ολοκληρώθηκε με την εκλογή του στη θέση του Προέδρου των Συνταξιούχων Δημοσίων Υπαλλήλων. Ξεκίνησε κι εκεί ένα έργο που όμως έμεινε ημιτελές. Τον πρόλαβε ο θάνατος.

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που αντιμετώπιζε την εξέλιξη της νόσου. Έδινε τον αγώνα του. «Ώσπου πάει», έλεγε στους φίλους του.

Δυο μέρες πριν πεθάνει, μου έστειλε το εξής μήνυμα: «Είμαι νοσοκομείο. Θα σε τηλεφωνήσω. Τίποτε το ανησυχητικό». Όπως πάντα, καθησυχαστικός. Συνήθιζε, όταν εισαγόταν για λίγες μέρες στο Νοσοκομείο, να μας παίρνει τηλέφωνο για συζήτηση, έτσι για να περνάει η ώρα. Του απάντησα: «Περαστικά. Πάρε με όποτε θέλεις». Δεν με πήρε ποτέ. Έφυγε…

Αιωνία η μνήμη του