Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι πάντα ιδιαίτερη, τα πρωτάκια έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με το σχολικό περιβάλλον, τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους. Τα συναισθήματα ανάμεικτα… …αγχωμένοι είναι και οι γονείς των νέων μαθητών, οπού τα συναισθήματα της υπερηφάνειας μπερδεύονται με εκείνα της ανησυχίας:
..»Θα προσαρμοστεί εύκολα;
..»Θα του αρέσει το περιβάλλον;
..»Θα κάνει φίλους;
..»Θα μπει εύκολα στο σχολικό πρόγραμμα;
…για αυτές ακριβώς τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς, έχουμε ορισμένες βασικές οδηγίες προς «ναυτιλομένους» γονείς, ιδιαίτερα για γονείς της πρώτης δημοτικού..
Το παιδί είναι πια έτοιμο να κατακτήσει τον κόσμο της γνώσης και να δημιουργήσει αναμνήσεις που θα το ακολουθούν για το υπόλοιπο της ζωής του. Δική σας δουλειά είναι να το βοηθήσετε να προσαρμοστεί στη νέα του καθημερινότητα και τις καινούργιες απαιτήσεις του Δημοτικού. Μια διαδικασία που μπορεί να γίνει σαφώς ευκολότερη, αν αντιλαμβάνεστε άμεσα τα συναισθήματά του και το προετοιμάζετε καταλλήλως.
Αγαπητοί γονείς των παιδιών της Α’ τάξης και όχι μόνο, παρακάτω υπάρχουν κάποιες προτάσεις, που θα μας διευκολύνουν, μιας και απέχουμε λίγες ώρες από την «1η μέρα στο σχολείο»:
-Εξηγούμε απλά και ήρεμα στο παιδί ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν στους κανόνες του νέου σχολείου και πως «τα πράγματα» μέσα στη σχολική τάξη είναι κάπως διαφορετικά σε σχέση με το νηπιαγωγείο αλλά και το σπιτι μας.
-Αποφεύγουμε εκφράσεις του τύπου:
«…για να δούμε τι θα κάνεις τώρα…»
«…τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…»
«…τέρμα τα ψέματα…»
κι άλλα τέτοια …χαριτωμένα! (Για εμάς, για τα παιδιά καθόλου χαριτωμένα!)
-Τα παιδιά ξετρελαίνονται να ψωνίζουν… γενικώς! Αγοράζουμε μαζί τους τα σχολικά είδη, επιτρέποντάς τους να επιλέγουν μόνα τους αυτά που τους αρέσουν.
(Με μέτρο, καθώς και με βάση την… οικονομική μας δυνατότητα)
-Την πρώτη μέρα (και όχι μόνο φυσικά) να μην αργήσουμε καθόλου στο σχολείο. Να πάμε λίγο πιο νωρίς, να μιλήσουμε με τον εκπαιδευτικό και να του συστήσουμε το παιδί, ώστε να μη νιώσει ότι το αφήνουμε με έναν (προς το παρόν) άγνωστο..
Σημαντικό: Την 1η εβδομάδα τουλάχιστον, δε φεύγουμε από το σχολείο χωρίς να το καταλάβει το παιδί. Δεν το σκάμε… Αν συναντήσουμε έντονες διαμαρτυρίες, κλάμα κ.λπ., αφήνουμε στον εκπαιδευτικό να το χειριστεί. Έχει την εμπειρία να το κάνει. Εμείς φεύγουμε ως κύριοι.
-Την ώρα της παραλαβής (σχόλασμα) πρέπει να είμαστε στην ώρα μας ή νωρίτερα στο σχολείο, ώστε το παιδί, μόλις βγει από την αίθουσα, να δει αμέσως τον μπαμπά ή τη μαμά του ή άλλο οικείο πρόσωπο και να νιώσει ασφάλεια.
-Στο σπίτι πρέπει, ειδικά την πρώτη μέρα, να υπάρχει ευχάριστο κλίμα και ένα φαγητό ή και γλυκό που να αρέσει στο παιδί. Οι ερωτήσεις που θα του κάνουμε για το σχολείο πρέπει να είναι συγκεκριμένες και όχι αόριστες.
Μην ξεχνάμε ακόμα ότι:
-Ο εκπαιδευτικός του παιδιού μας θα είναι για όσο προβλέπεται και επιβάλλεται «μέλος της οικογένειάς μας» πλέον. Πέρα απ’ αυτό, θα πρέπει να θεωρείται συνεργάτης μας και όχι ανταγωνιστής. Δίνουμε βάση σε ό,τι μας λέει ή προτείνει. Ακόμη κι αν διαφωνούμε και σε καμιά περίπτωση δεν μιλάμε υποτιμητικά για το πρόσωπό του/της τουλάχιστον μπροστά στο παιδί. Αν έχουμε, ή θεωρούμε πως έχουμε, κάποιο «πρόβλημα» μαζί του, δεν προσπαθούμε να το “λύσουμε” εξωσχολικά (στη γειτονιά) αλλά απευθυνόμαστε στην άμεσα προϊστάμενη αρχή του, τη διεύθυνση του σχολείου, εφόσον έχουμε εξαντλήσει κάθε προσπάθεια συνεννόησης με τον δάσκαλο ή τη δασκάλα.
-Δεν έχω υπερβολικές απαιτήσεις από το παιδί μου. Θα πρέπει να γνωρίζω πως δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, ακόμα κι αν είναι αδέρφια, κάθε παιδί είναι μοναδικό, όπως μοναδικός είναι και ο ρυθμός του. Αν, παρόλα αυτά, θεωρώ πως υπάρχει «κάποιο θέμα», έρχομαι πρωτίστως σε επαφή με τον δάσκαλο ή την δασκάλα του.
-Δε διστάζω να ενημερώσω (έστω μέσες-άκρες) τον δάσκαλο ή την δασκάλα του παιδιού μου στην περίπτωση που προέκυψε κάποιο σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα. Έτσι θα μπορέσουν ενδεχομένως να ερμηνευτούν και να αντιμετωπιστούν κάποιες μαθησιακές δυσκολίες του παιδιού, πρόσκαιρες ή μη.
-Τα παιδιά έχουν ένα εντελώς διαφορετικό αίσθημα δικαίου απ’ ό,τι εμείς. Έτσι, όταν μου διαμαρτυρηθεί πως «αδικήθηκε», δε σπεύδω να κατηγορήσω «τον κύριο» ή «την κυρία». Το ψάχνω. Ίσως το παιδί θέλει να «καλύψει» μια παρασπονδία του ή να κρύψει κάτι άλλο.
-Συζητώ με το παιδί και ακούω…!!. Πολλές φορές τα παιδιά μάς μιλούν, αλλά δεν τα ακούμε, επειδή έχουμε απενεργοποιημένα τα αυτιά της ψυχής και της καρδιάς!
-Κλείνοντας, θα σταθούμε σε έναν παράγοντα ιδιαίτερα κρίσιμο, αλλά ταυτόχρονα τόσο παραμελημένο, για την ομαλή και αποδοτική προσαρμογή του παιδιού στο νέο σχολικό περιβάλλον, τον ύπνο!
Σύμφωνα με σύγχρονες μελέτες:
•ένα παιδί ηλικίας 5-10 ετών χρειάζεται καθημερινά 10 με 11 ώρες ύπνου συνολικά.
•παιδιά ηλικίας 10-17 οι ώρες είναι 8,5 με 9 αντίστοιχα.
Αν λοιπόν διαπιστώσουμε στην πορεία του έτους κόπωση, απροθυμία, «γκρίνια», ας αναρωτηθούμε πρώτα απ’ όλα αν το παιδί μας ξεκουράζετε όσο πρέπει.
Ευχόμαστε σε όλα τα παιδιά, αλλά και στους γονείς, δύναμη, αντοχές, καλό ξεκίνημα και καλή σχολική χρονιά με υγεία!!
Νικόλας Π. Οικονόμου
Πρόεδρος ΔΣ 3ου Δημοτικού Σχολείου κ 1ου Νηπιαγωγείου Πολυγύρου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου