19 Μαΐου 1919: Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού

Κείμενο: Κυριάκος Κεσκεσιάδης

-Δημοσιεύθηκε στο πολιτισμικό περιοδικό "ΚΥΤΤΑΡΟ ΙΕΡΙΣΣΟΥ"-

Στις 19 Μαϊου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα. Ξεκινά η δεύτερη φάση της Γενοκτονίας, με αρχηγό τον αιμοβόρο Τοπάλ Οσμάν.

Οι τρόποι, οι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούσαν οι τουρκικές κυβερνήσεις, για να εξοντώσουν τον... ποντιακό ελληνισμό είναι απίστευτα. Επιστράτευση και εξόντωση των νέων. Τάγματα εργασίας– τάγματα θανάτου. Εξορίες, φυλακίσεις, σφαγές, κρεμάλες, πορείες θανάτου, εκτελέσεις εν ψυχρώ, πυρπολήσεις, λεηλασίες, απελάσεις, βιασμοί, πείνα, ψείρα, κρύο, αρρώστιες, εξισλαμισμοί, παιδομάζωμα, γενιτσαρισμός.

Όλα αυτά που υπέστη ο ποντιακός ελληνισμός δεν ήταν αποτέλεσμα εξάρσεων του εθνικού ή του θρησκευτικού φανατισμού ανεξέλεγκτων τουρκικών μαζών, αλλά μια συστηματικά προετοιμασμένη και προσχεδιασμένη ποντιακή Γενοκτονία από τις νεοτουρκικές και κεμαλικές αρχές.

Την περίοδο 1916–1923 τριακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες (353.000) Έλληνες του Πόντου εξοντώθηκαν δια μέσου μιας πολιτικής διώξεων εκτοπίσεων και σφαγών.

Αυτό που χαρακτηρίζει και διαφοροποιεί τους διωγμούς στον Πόντο, από τις διώξεις του υπολοίπου μικρασιατικού ελληνισμού, είναι η οργανωμένη αντίσταση των ποντίων, με ένοπλα σώματα ανταρτών (1914–1922) και οι προσπάθειες δημιουργίας ανεξάρτητου ελληνικού κράτους στην περιοχή, που όμως δεν ευοδώθηκαν.

Άλλη ιδιαιτερότητα της γης του Πόντου είναι η παρουσία πληθυσμών που έχουν διατηρήσει, έως σήμερα, είτε τη γλώσσα είτε τη χριστιανική πίστη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κρυπτοχριστιανικό ζήτημα, που παραμένει επίκαιρο και ζωντανό.

Παρόλα αυτά, ο ποντιακός ελληνισμός συνεχίζει τη λαμπρή του πορεία, ενωμένος άρρηκτα με τους όπου γης Έλληνες. Η ιστορία τους αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη ολόκληρου του ελληνισμού και ο πολιτισμός και οι παραδόσεις τους κληρονομιά όλων των Ελλήνων.

Πιστεύουμε ότι θα πρέπει να ενταθεί η προσπάθεια της Ελλάδας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας και την ενημέρωση της διεθνούς κοινότητας και του πολιτισμένου κόσμου, για τη συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στους λαούς που έζησαν στη σημερινή γεωγραφική της επικράτεια.

Θεωρούμε ότι το δικαίωμά μας στη μνήμη και η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, είναι καθήκον και ιερή μας υποχρέωση απέναντι στους χιλιάδες νεκρούς αδελφούς μας.

Ας νικήσουμε τη λήθη για να κερδίσουμε το μέλλον!