Δυο σπουδαίοι ποιητές μας, που έζησαν τον πόλεμο του 40-41 στην πρώτη γραμμή, γράφουν, μεταξύ των άλλων, τις εμπειρίες τους:
Ο Οδυσσέας Ελύτης για τον «Χαμένο Ανθυπολοχαγό»
‘Ηταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια στο κλάμα του·
Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα…
Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι
καβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν
Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί
ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα
οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
εκεί που βαριανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά
εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!
………………………………….Ήταν ωραίο παιδί!
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος στο ποίημά του
Ένας στρατιώτης μουρμουρίζει στο Αλβανικό Μέτωπο
Ποιος θα μας φέρει λίγον ύπνο εδώ που βρισκόμαστε;
Θα μπορούσαμε τότες τουλάχιστο
να ιδούμε πως έρχεται τάχατες η μάνα μας
βαστάζοντας στη μασχάλη της ένα σεντόνι λουλακιασμένο
με μια ποδιά ζεστασιά και κατιφέδες απ΄ το σπίτι μας.
Ένα φθαρμένο μονόγραμμα στην άκρη του μαντιλιού:
ένας κόσμος χαμένος.
(τα ποιήματα από το ένθετο της Καθημερινής «Σελίδες Ιστορίας»)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου