Όλοι θυμόμαστε τις συχνές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου και άλλων Τούρκων αξιωματούχων, οι οποίοι, με περισσό θράσος, ισχυρίζονται ότι η Τουρκία και ο τουρκικός στρατός «ουδέποτε κακοποίησαν άμαχους πληθυσμούς…». Παραθέτω εδώ δυο κείμενα Τούρκων αξιωματούχων, τα οποία, από μόνα τους δίνουν απάντηση.
Το πρώτο είναι μια ανακοίνωση του Τούρκου στρατάρχη Μπαϊράμ πασά, ο οποίος, επικεφαλής τεράστιου σε πλήθος και οπλισμό στρατεύματος, έπνιξε στο αίμα, σε πρώτη φάση, την Επανάσταση της Χαλκιδικής (Μάιος – Ιούνιος 1821). Διαβάστε:
«Δια της παρούσης υψηλής μου διαταγής πληροφορώ υμάς ότι ο κραταιότατος ημών σουλτάνος και Μέγας Χαλίφης των πιστών, ηυδόκησε να μου αναθέση, καλέσας με εξ Ανατολής, την υψηλήν εντολήν, όπως συντρίψω και...
εξοντώσω τους ρυπαρούς απίστους, οίτινες τελευταίως επαναστατήσαντες εις διάφορα σημεία του κράτους και ιδία εν Πελοποννήσω και Ευβοία, αποσκοπούσιν εις την εξόντωσιν και εξαφάνισιν από προσώπου γης των πιστών του Προφήτου.Ούτω, εκτελών το υψηλόν αυτού πρόσταγμα και εκκαθαρίζων από των τοιούτων ακαθάρτων στοιχείων και βδελυρών ερπετών την περιφέρειαν Θεσσαλονίκης, επέδραμον μετά του γενναίου στρατού μου κατά των περιοχών Καλαμαριάς, Παζαρούζας, Σιδηρόπορτας, Πολυγύρου, Κασσάνδρας, Κίτρους και Κατερίνης, ένθα, καταπολεμήσας τους απίστους τούτους, εξόντωσα και απήλειψα από προσώπου γης 42 πόλεις και χωρία αυτών, συνωδά δε τω ιερώ φετφά, αυτούς μεν τους ιδίους διεπέρασα εν στόματι ρομφαίας, τας γυναίκας και τα τέκνα αυτών εξηνδραπόδισα, τα υπάρχοντά των διένειμα μεταξύ των πιστών νικητών, τας εστίας δε αυτών παρέδωσα εις το πυρ και την τέφραν, ώστε ούτε φωνή αλέκτορος να ακούηται πλέον εις αυτάς. Επειδή ήδη, συνεχίζων την υψηλήν εντολήν του κραταιοτάτου ημών σουλτάνου, πρόκειται να κατέλθω δια Λαρίσης και Στερεάς εις τα Μέγαρα και εκείθεν να σπεύσω εις βοήθειαν του Βαλή της Πελοποννήσου, ενδοξοτάτου αδελφού μου Μεχμέτ πασά, τιμωρών καθ’ οδόν τους απίστους τούτους… Είθε ο Θεός και ο Προφήτης ημών να διαφυλάττη υμάς ενεργούντας κατά την άνω υψηλήν μου διαταγήν.
Εγράφη τη 20ή του ιερού μηνός Σεβάλ, εν έτει 1236 (καθ’ ημάς 21 Ιουλίου 1821)
Ο Στρατάρχης ΜΠΑΪΡΑΜ ΠΑΣΑΣ
Σημείωση: Τι να σχολιάσει κανείς από το κατάπτυστο αυτό έγγραφο του Τούρκου Στρατάρχη! Απλά ότι είναι μέρος της τουρκικής ιστορίας, αφού αυτή η συμπεριφορά και οι θριαμβολογίες αυτού του τύπου δεν ήταν εξαίρεση, αλλά ο κανόνας.
Το δεύτερο ντοκουμέντο είναι μια αναφορά που κάνει προς τον σουλτάνο ο τότε (Μάιο 1821) Μολλάς της Θεσσαλονίκης Χϊρουλάχ Σινασή Μεχμέτ αγά, ο οποίος έζησε από κοντά τα φοβερά αντίποινα του πασά της Θεσσαλονίκης Γιουσούφ, τα οποία αυτός εξαπέλυσε προς τον χριστιανικό πληθυσμό της πόλης, όταν πληροφορήθηκε την εξέγερση του Πολυγύρου στις 17 του Μάη 1821. Διαβάστε το σχετικό απόσπασμα:
…Κι από ην νύχτα εκείνην άρχισε το κακό. Η Θεσσαλονίκη, η ωραία τούτη πόλη, που στολίζει σαν σμαράγδι το τιμημένο στέμμα Σου, μεταβλήθηκε σ’ ένα απέραντο «σφαγείο». Ο μουτεσελήμ Γιουσούφ Βέης, θέλοντας να εκδικηθεί τους ξεσηκωμένους ρωμιούς, διέταξε τους χαφιέδες του να γυρνούν στους δρόμους της πόλης και να σκοτώνουν αλύπητα κάθε άπιστο που θα συναντούσαν. Έτσι κι έγινε. Κάθε μέρα και κάθε νύκτα δεν ακούς τίποτ’ άλλο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, παρά φωνές, κλάματα, βογγυσμούς. Ο Γιουσούφ Βέης, ο γενητσάρ αγάς, ο σούμπασης και οι χοτζάδες και οι ουλεμάδες, έχουν λυσσάξει θαρρείς. Δεν εκτελούσαν δικές Σου διαταγές ασφαλώς, γιατί τότε θα σέβονταν τα μικρά παιδιά και τις έγκυες γυναίκες. Τι δεν είδαν τα μάτια μου κραταιότατε πατισάχ!... Τι δεν αντίκρυσαν!... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, την πρώτη μέρα του φεγγαριού του Μαΐου (18-19 Μαΐου 1821), ο μουτεσελήμ Γιουσούφ Βέης διέταξε να του φέρουν τον Μακάρ εφέντη και τους άλλους «αγιάνιδες» (προκρίτους) των ρωμιών. Τους φέραν δεμένους και τότε ράγισεν η καρδιά μου, βλέποντας τον Μακάρ εφέντη, με τ’ άσπρα του γένια και τα μακρυά μαλλιά του ακατάστατα να παραδίδεται στα χέρια των «μπασή μποζούκ», και να κομματιάζεται στη μεγάλη πλατεία του Καπανιού. Ενός άλλου γέροντα σεβάσμιου, του παπα Γιάννη της εκκλησίας του Μηνά Εφέντη, του κόψαν τα χέρια και τα πόδια. Κι έπειτα, κρατώντας τα κομμένα χέρια του, με τα δάχτυλα τού βγάλαν τα μάτια του. Έναν τρίτο, που τον γνώριζα από το καφενείο, και που οι άπιστοι τον λέγαν Χρίστο εφέντη (Χρήστος Μενεξές;) τον κρέμασαν στο μεγάλο «τσινάρ» (πλάτανο) του Ορντάτς εφέντη τζαμιζή.
Μα δεν είναι μονάχα αυτά. Οι άπιστοι, φοβισμένοι και τρομαγμένοι, κρύφτηκαν στον μητροπολιτικό ναό (μετροπολίτ κλίσεσι) ελπίζοντας να σωθούν. Όμως οι δικοί μας, δεν δώσαν σημασία στην εκκλησία, σπάσαν τις πόρτες και μπήκαν μέσα. Όσους δεν σφάξανε εκεί, τους δέσανε δυο –δυο, και τους μετέφεραν στο Καπάνι, όπου σφάξανε και μάζεψαν τα κεφάλια τους για να τα δώσουν δώρο στον Γιουσούφ Βέη.
Λίγοι γλίτωσαν από τη σφαγή του μουτεσελήμ εφέντη, κι αυτοί, όσοι πρόκαμαν και κρύφτηκαν στον τεκέ των δερβίσηδων, γιατί μονάχα οι «μπαμπάδες» φέρθηκαν με λύπη και συμπάθεια στους άμοιρους «γκιαούρ». Αυτά και άλλα πολλά, που δεν μπορώ να περιγράψω, γιατί κι η θύμησή τους με κάνει ν’ ανατριχιάζω, έγιναν στην πόλη της Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1236 εγ. (1821).
Αυτά, και πολλά άλλα, περιλαμβάνονται στο βιβλίο μου «Τέλος ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά, πλην τρισαθλία Πατρίς». Όμως, πέραν αυτών, θέλω να θυμίσω τη σφαγή τον προκρίτων του Πολυγύρου, στις 22 Απριλίου 1854, τα ονόματα των οποίων είναι αναγραμμένα στο Ηρώον του Πολυγύρου –για όσους θέλουν να τα διαβάσουν..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου