Ο Πολύγυρος, που τώρα έγινε πατρίδα μου, η όγδοη κατά σειρά από τη μέρα που απόκτησα την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου και στη συνέχεια του συνταξιούχου, είναι μια πόλη όμορφη, καθαρή και προπαντός κατοικείται από ανθρώπους καλούς και προοδευτικούς, όχι με την απατηλή πολιτική έννοια, αλλά με την πραγματική. Είναι σκαρφαλωμένη στις νότιες πλαγιές του Χολομώντα - ακριβώς κάτω από το...
ύψωμα του Τσουκαλά - σε ένα υψίπεδο 400- 500 μέτρων ζηλευτής ομορφιάς και μεσημβρινής έκθεσης, η οποία σε συνδυασμό με το πλούσιο φυτικό περιβάλλον του χαρίζει ένα από τα καλλίτερα κλίματα της χώρας μας.Και απόδειξη του γεγονότος αυτού είναι και η ελαφρά χιονόπτωση που σημειώθηκε εψές τις νυκτερινές ώρες, καθόσον το χιόνι είναι ευλογία της φύσης στο περιβάλλον αρκεί να μην το παρακάνει και στον Πολύγυρο πάντοτε χιονίζει με μέτρο και όταν πρέπει. Βέβαια υπάρχουν και οι ακραίες περιπτώσεις που ακολουθείται και από ισχυρούς παγετούς και έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην κύρια καλλιέργεια της Χαλκιδικής, την ελιά.. Θέλω να πιστεύω ότι το Άγιο Όρος με το περιβόλι της Παναγίας θα σταθεί δίπλα όπως αιώνες τώρα.
Φωτογραφία Κώστας Μαντζούφας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου