Η Χαλκιδική αγαπάει το θέατρο

Γράφει ο Γιώργος Διαμαντουλάκης

Είχαμε τη χαρά, το τελευταίο διάστημα, να παρακολουθήσουμε μερικές παραστάσεις από Θεατρικές Ομάδες Συλλόγων του Νομού μας.

Η Θεατρική Ομάδα του Συλλόγου «Απάμεια» Μουδανιών, γύρω στα μέσα Μαΐου, παρουσίασε την κωμωδία του Ν. Τσιφόρου και Π. Βασιλειάδη, «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», σε σκηνοθεσία Ορέστη Τεάζη. Αυτοσχεδιασμοί (;) αλλά και νέες ατάκες, πέρα από αυτές που γνωρίσαμε στη γνωστή ταινία με την Μάρω Κοντού (τσιριμπίμ τσιριμπόμ) και τον Αλέκο Αλεξανδράκη, πρόσφεραν άφθονο γέλιο στους θεατές με την «Απάμεια» να καθιερώνεται πλέον στα θεατρικά δρώμενα της Χαλκιδικής, ως ομάδα εγγύηση για το αποτέλεσμα. Ο έμπειρος (και πάντα σεμνός) Ορέστης έβγαλε από κάθε...

ερασιτέχνη ηθοποιό της ομάδας όλα εκείνα τα καλά στοιχεία, που απαιτεί το δύσκολο είδος της κωμωδίας και δεν άφησε τους θεατές σε χλωρό κλαρί, με το γέλιο και τον ενθουσιασμό να κυριαρχεί από την αρχή μέχρι το τέλος της παράστασης.

Η Θεατρική Ομάδα Ενηλίκων του «Φάρου» παρουσίασε, επίσης στο Κλειστό Θέατρο Μουδανιών, στα τέλη Μαΐου - αρχές Ιουνίου, τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Μίνας Βλαστού. Τη Μίνα την είχαμε γνωρίσει εδώ στον Πολύγυρο από την επιμέλεια των παραστάσεων – υπερπαραγωγών του 1ου Δημοτικού Σχολείου. Έχοντας αναλάβει και την παιδική ομάδα του Φάρου (μέσα Ιούνη «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά») είδαμε για μια ακόμη φορά την αγάπη της για το θέατρο αλλά και τους έμπειρους πλέον, ερασιτέχνες ηθοποιούς της ομάδας σε ένα κλασσικό έργο με μοντέρνες πινελιές στην κίνηση και τους φωτισμούς.

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε, ελπίζοντας ότι θα μας ακούσει ο δήμαρχος, κ. Καρράς, πως με τόσες αξιόλογες θεατρικές ομάδες στον Δήμο Προποντίδας, μια μικρή έστω αναβάθμιση στην τεχνική υποδομή του Κλειστού Θεάτρου θα τις απογείωνε, έχοντας δεδομένη τη στήριξη του Δήμου στις λοιπές ανάγκες των Συλλόγων.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 14ου Φεστιβάλ Δήμου Πολυγύρου, παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση «Ματωμένη Μικρασία» σε σκηνοθεσία-διασκευή Ζουμπούλη Παπαπαρασκευά, από τη Θεατρική Ομάδα του Συλλόγου Απανταχού Τριγλιανών (παράρτημα Τρίγλιας) με τη συνεργασία του Συλλόγου Μικρασιατών Θρακιωτών «Τα Μικράλωνα». Απλό, λιτό αλλά εντυπωσιακό! Ο σκηνοθέτης δημιούργησε έναν πίνακα ζωγραφικής, ο οποίος ζωντάνευε σιγά σιγά πάνω στη σκηνή, χρησιμοποιώντας τα πρόσωπα και τη στάση των χαρακτήρων για να προκαλέσει τη συγκίνηση, που ήταν διάχυτη σε όλη την παράσταση. Τα γεγονότα της περιόδου, παράλληλα με τραγούδια και σχετική μουσική, παρουσιάστηκαν στο Κλειστό Θέατρο Πολυγύρου (ήταν για το Ανοιχτό Θέατρο αλλά έριχνε καρέκλες όλη την ημέρα) παρουσία, θα λέγαμε, όχι αρκετών θεατών.

Αντίθετα, τέλος, αρκετοί είμασταν οι θεατές, που παρακολουθήσαμε την παράσταση «Το παιχνίδι της σφαγής», του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μητσικίδη, από την πρωτοεμφανιζόμενη Θεατρική Ομάδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Βάβδου. Παράτολμη, κατά την άποψή μου, η επιλογή ενός έργου από το θέατρο του παραλόγου, για πρώτη επαφή της ομάδας με κείμενα, σκηνή και κοινό, αλλά ποιος είμαι εγώ για να μιλήσω (βλ. «Οι Δούλες» 2019, Ζαν Ζενέ). Το θέμα πάντως επίκαιρο. Κείμενο του ’70 μιλάει για πανδημία, πιθήκους, θανάτους κλπ. Το Ανοιχτό Θέατρο Βάβδου με απίστευτη θέα αλλά και για 10 Ιουλίου το κρύο της αρκούδας, το οποίο το αντέξαμε με κασκολάκια, μπουφανάκια και κουβερτούλες. Αυτό που δεν αντέξαμε ήταν η φασαρία που γινόταν από θεατές (όχι μόνο από τα πολλά μικρά παιδιά) και το σταματώ εδώ.

Δεν καταφέραμε να δούμε (με τις βροχές και τις απανωτές αναβολές όλων των παραστάσεων) το «Θα έμπαινες στη βάρκα» από το Θεατρικό Εργαστήρι του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Νέων Ρόδων σε σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία της Άννας Καραμανίδου, η οποία -είμαι απόλυτα σίγουρος- θα ζωγράφισε πάλι. 

Προσεχώς, το Σάββατο 16 και τη Δευτέρα 18 Ιουλίου, στο Ανοιχτό Θέατρο Πολυγύρου, η νέα συγγραφική δουλειά της Ρένιας Αβαράκη-Αγραφιώτη, σε σκηνοθεσία Ζαφειρίας Μουταφτσή, από τη θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Πολυγύρου, με τίτλο «Τα μπλε αστέρια».