Επειδή η εκπρόσωπος της ρωσικής κυβέρνησης μάλωσε την Ελλάδα ότι είναι αχάριστη με τη στάση της στο Ουκρανικό, γιατί η Ρωσία τη βοήθησε να ελευθερωθεί, επιχειρούμε μια, σύντομη όσο γίνεται, παρουσίαση των ιστορικών σχέσεων της Ελλάδας με τη Ρωσία:
Η σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Ρωσία, που σήμερα, δικαίως, βρίσκονται σε άσχημο σημείο, δεν ήταν πάντα έτσι. Το πιο μακρινό χρονικό σημείο που μπορούμε να ανατρέξουμε, είναι στα χρόνια της εποχής κατά την οποία οι Βυζαντινοί προχώρησαν στον εκχριστιανισμό των Ρως, άμεσων προγόνων των...
Ρώσων, στο τέλος περίπου του 10ου αιώνα Τότε οι Βυζαντινοί, όχι μόνο έφεραν, με τη θέλησή τους, τους Ρώσους στον Χριστιανισμό, αλλά και βοήθησαν άμεσα τον πολυπληθή λαό του βορά πολιτιστικά, επιστημονικά κλπ, καθώς βρισκόταν πολύ πίσω σε σχέση με το Βυζάντιο. Άρχισε έτσι μια νέα, ιστορική περίοδος εκπολιτισμού και ανάπτυξης για τη Ρωσία.Πέρασαν οι αιώνες, ήρθαν οι Τούρκοι και κατέλαβαν το Βυζάντιο, άρχισε η ζοφερή και μακρά νύχτα της τουρκικής σκλαβιάς, ήρθαν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια, και κάποια στιγμή άρχισαν οι προστριβές των ισχυρών και γενναίων Ρώσων με τους Τούρκους, όχι μόνο γιατί πίστευαν σε άλλη θρησκεία (Χριστιανοί Ορθόδοξοι – Μουσουλμάνοι), αλλά κυρίως γιατί η Τουρκία, κατέχοντας τις νότιες ακτές του Ευξείνου Πόντου, έκλεινε την έξοδο των Ρώσων προς τη Μεσόγειο.
Έτσι οι πόλεμοι Ρώσων – Τούρκων ήταν συχνοί, ιδιαίτερα από το μισό του 19ου αιώνα ως και τον 1ο Παγκ. Πόλεμο. Στους πολέμους αυτούς η Ρωσία προσπαθούσε να ξεσηκώνει τους σκλαβωμένους και ομοθρήσκους της Έλληνες, με την, ψευδή συνήθως, υπόσχεση ότι θα τους βοηθήσουν να ελευθερωθούν από τους Τούρκους – αυτό έγινε ιδιαίτερα στα λεγόμενα Ορλωφικά (1770), όταν ο ξεσηκωμός των Ελλήνων πήρε μεγάλη έκταση, για να ακολουθήσει η εγκατάλειψη των Ελλήνων στην τύχη τους, όταν ακολούθησε συνθήκη των Ρώσων με τους Τούρκους και οι Τούρκοι εκδικούμενοι προκάλεσαν άγριες σφαγές, (Ήπειρο – Πελοπόννησο, Κρήτη <Δασκαλογιάννης>).
Πέρασαν τα χρόνια, φτάσαμε στις παραμονές της επανάστασης του 1821. Έχει αρχίσει η δράση της Φιλ. Εταιρείας (1814) και κάποια στιγμή προσφέρεται η αρχηγία της στον Έλληνα Ιωάννη Καποδίστρια, υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, ο οποίος την αποποιείται, κυρίως γιατί θεωρεί πως οι συνθήκες δεν είναι ώριμες, αλλά και γιατί ξέρει καλά πόσο η Ιερά Συμμαχία της Ευρώπης –στην οποία μετέχει και ο τότε τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος ο Α’ – είναι αντίθετη με απελευθερωτικά κινήματα, που τείνουν να χαλάσουν την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων της Ευρώπης. Και, όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, στρατηγός και αυτός του Τσάρου, αρχηγός πλέον της Φ. Ε., (Φεβρουάριος 1821), ξεκινά την επανάσταση στη Μολδοβλαχία, ο τσάρος δίνει την απαραίτητη άδεια στον Τούρκο σουλτάνο να στείλει ισχυρό στρατό κατά του Υψηλάντη και να συντρίψει την επανάστασή του (Ιάσιο, Ιερός Λόχος, Ιούνιος 1821). Καθαρή στάση υπέρ της ελληνικής Επανάστασης παίρνει η Ρωσία μόνο όταν πεθαίνει ο Αλέξανδρος και γίνεται τσάρος ο αδελφός του Νικόλαος ο Α΄ (1825).
Τα πρώτα χρόνια της ελληνικής επανάστασης οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παρακολουθούν μάλλον αδιάφορα έως εχθρικά τα γεγονότα και μόνο ο σημαντικός φιλελληνισμός συμπαρίσταται στον αγώνα της Ελλάδας. Όμως, μετά τη συνεργασία της Τουρκίας με την Αίγυπτο (1824) και την καταστροφική είσοδο του Ιμπραήμ, μέσω της Κρήτης, στην Πελοπόννησο και τη Στερεά, την καταστροφή του Μεσολογγίου και την προφανή απειλή να σχηματιστεί μια ισχυρή δύναμη Τουρκίας –Αιγύπτου στην Αν. Μεσόγειο, που θα μπορούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), οι Δυνάμεις αυτές πήραν απόφαση, με τη «Σύμβαση του Λονδίνου» (Ιούλιος 1827) να απαιτήσουν την αποχώρηση του Ιμπραήμ, το τέλος της σύμπραξης Τουρκίας – Αιγύπτου και την αναγνώριση δημιουργίας ελεύθερου ελληνικού κράτους. Και οι Ευρωπαίοι δεν περιορίστηκαν στα λόγια: Επειδή οι Τουρκοαιγύπτιοι δεν έδειξαν διάθεση να συμμορφωθούν, οι Ευρωπαίοι προχώρησαν στην ιστορική Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Οκτώβριος 1827), στην οποία συνέτριψαν κυριολεκτικά τον ισχυρότατο τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Αποτέλεσμα της ναυμαχίας αυτής ήταν η σύντομη αποχώρηση των Αιγυπτίων και η αποδοχή από τον σουλτάνο Μαχμούτ της δημιουργίας του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους –παρά τον «ιερό πόλεμο» που είχε κηρύξει μετά τη ναυμαχία. Ο ρόλος, δηλαδή, της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου για την απελευθέρωση της Ελλάδας υπήρξε καταλυτικός. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι ο ρωσικός στόλος προσήλθε στη ναυμαχία τελευταίος και απρόθυμα, γιατί οι σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας ήταν φιλικές τότε.
Στα επόμενα χρόνια η νεοσύστατη Ελλάδα στεκόταν ολοένα και σταθερότερα στα πόδια της, της προσφέρθηκαν στη συνέχεια η Θεσσαλία, η Άρτα και τα Ιόνια νησιά, ώσπου, κάποια στιγμή σημειώνεται εντυπωσιακή αλλαγή στην πολιτική της Ρωσίας απέναντι στην Ελλάδα: Μετά τη λήξη ενός ακόμη ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-78), ο νικητής Τσάρος, με τη «Συνθήκη του Αγ. Στεφάνου» (Ιαν. 1878) δημιούργησε τη, όπως ονομάστηκε, «Μεγάλη Βουλγαρία», κυρίως σε βάρος της Ελλάδας, καθώς παραχωρούσε όλη τη Β. Ελλάδα στη Βουλγαρία. Και μπορεί η κατάπτυστη αυτή συνθήκη να μην εφαρμόστηκε ουσιαστικά ποτέ, αφού, κυρίως η Αγγλία, αλλά και η Γαλλία, αντέδρασαν σ’ αυτή την πρωτοφανή προσπάθεια του τσάρου να λύσει μονομερώς το Ανατολικό Ζήτημα και προέκυψε άλλη συνθήκη, όμως το όραμα της «Μεγάλης Βουλγαρίας» παρέμεινε στη βουλγαρική πολιτική και στο θυμικό των Βουλγάρων, και εκδηλώθηκε έντονα, τόσο στον Μακεδονικό Αγώνα, όσο και αργότερα στα χρόνια του Α΄, αλλά και του Β΄ Παγκ. Πολέμου, όταν η Βουλγαρία, πολεμώντας σε αντίπαλα από την Ελλάδα στρατόπεδα, προσπάθησε να εδραιώσει την κυριαρχία της κυρίως στη Μακεδονία.
Στα νεότερα χρόνια, η Ρωσία, μέσω της Βουλγαρίας τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας Μακεδονικού κράτους και αργότερα στήριξε εχθρικά προς την Ελλάδα καθεστώτα. Ωστόσο οι σχέσεις της Ελλάδας με τη Ρωσία ήταν γενικά καλές.
Αυτά, κ. Ζαχάροβα, είναι τα ιστορικά γεγονότα. Αλλά, και αν ακόμη υπήρξαμε αχώριστοι φίλοι και σύντροφοι, αυτό δεν σημαίνει ότι, ως χώρα, θα στηρίζαμε ή έστω θα ανεχόμασταν μια απρόκλητη εισβολή σ’ ένα κράτος, τον 21ο αιώνα, και θα συνηγορούσαμε στην καταστροφή μιας χώρας, στο θάνατο, στους τραυματισμούς και στην προσφυγοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως και στις απειλές πυρηνικού πολέμου(!), απλά και μόνο επειδή θα ήμασταν φίλοι και θα σας χρωστούσαμε ευγνωμοσύνη γιατί, πριν 200 χρόνια, συμπράξατε στην απελευθέρωσή μας, έστω και αν η συμμετοχή σας στο Ναβαρίνο έγινε ουσιαστικά για άλλους λόγους (για να εμποδιστεί η δημιουργία ενός άλλου ισχυρού κράτους…).
Άλλο φιλίες και ευγνωμοσύνες και άλλο το πιστεύω ενός κράτους και ενός λαού στο Δίκαιο και σε πανανθρώπινες αξίες!
Γιώργος Ι. Ζωγραφάκης, συντ. δάσκαλος, Πολύγυρος
.jpg2.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου