Μεγάλο Σάββατο…Ωφέλιμα συμπεράσματα…

Το Μέγα Σάββατο δύο γεγονότων τη μνήμη επιτελεί η Αγία μας Εκκλησία. Αρχικά, την ημέρα αυτή οι αρχιερείς, οι φαρισαίοι και οι γραμματείς επισκέφθηκαν τον Πιλάτο, ώστε να εκφράσουν κάποιους προβληματισμούς. Συγκεκριμένα, τον πληροφορούν πως ο Ιησούς όσο ζούσε είχε τονίσει ξεκάθαρα πως θα πεθάνει και τρεις ημέρες μετά θα αναστηθεί. Οι Ιουδαίοι φοβήθηκαν μήπως οι μαθητές Του κλέψουν το Σώμα Του το βράδυ και διαδώσουν ότι αναστήθηκε, πράγμα που θα φέρει μεγάλη σύγχυση στο λαό. Ο Πιλάτος, με επιφυλάξεις πιστεύει στα... λεγόμενα και επιτρέπει σε στρατιώτες να τοποθετηθούν στο μνήμα προκειμένου να το φυλάξουν.           

          Η φύλαξη του μνήματος έρχεται να απαντήσει σε κάθε αδελφό, που ανθρωπίνως, φέρει κάποιους ενδοιασμούς αναφορικά με την Ανάσταση του Κυρίου. Αναλυτικότερα, όλοι οι παριστάμενοι είδαν την Σταύρωση του Χριστού “ἰδίοις ὂμμασι”. Είδαν τον Κύριο να πεθαίνει και λίγο αργότερα να ενταφιάζεται. Το μνήμα ήταν σφραγισμένο με μια πέτρα μεγάλη, ενώ έξω από αυτό, όπως αναφέρθηκε πριν, υπήρχε φρουρά. Συνεπώς, σε κάθε κάτοικο της Ιερουσαλήμ ήταν γνωστό ότι ήταν αδύνατο να πλησιάσει και να εισχωρήσει, ώστε ενδεχομένως να κλέψει το σώμα Του.

          Το επόμενο γεγονός που προβάλλεται σήμερα είναι η κάθοδος Του Χριστού στον Άδη. Μέχρι και τη στιγμή εκείνη κάθε άνθρωπος που πέθαινε εγκλωβιζόταν εκεί, σαν σε μία ενδιάμεση κατάσταση που πήγαιναν οι ψυχές των κεκοιμημένων πριν την Ανάσταση του Χριστού, όπου με αυτήν αναγεννήθηκε η ελπίδα της ζωής στη Βασιλεία των Ουρανών. Έτσι, ο Αδάμ, η Εύα, όλοι οι δίκαιοι και ο Τίμιος Πρόδρομος εβρισκόμενοι μέσα στο σκοτάδι του Άδη, δέχονται το φως διά της καθόδου του Κυρίου και εν τέλη της Αναστάσεώς Του.

          Ας μείνουμε, λοιπόν, όλοι στερεοί στην πίστη μας και με υπομονή να περάσουμε το σκοτάδι των παθών και του εγκλεισμού λόγω της επιδημίας των ημερών μας. Η βίωση  του πλέον χαρμόσυνου γεγονότος, της Αναστάσεως, προϋποθέτει το πέρασμα από τον Γολγοθά. Συμπερασματικά, έχοντας την ελπίδα μας αγκιστρωμένη στον Θεό μας, τον “ἐξουσίαν ἔχοντα” σε νεκρούς και ζωντανούς, να μην χάνουμε το χαμόγελό μας, διότι όσο σκοτεινή και να ομοιάζει η καθημερινότητα, δεν θα αργήσει να φωτισθεί από εκείνο το φως που διέλυσε το σκοτάδι του Άδη.