Ό,τι σας διηγηθώ είναι γεγονός, που έγινε, που λέγει και ο λόγος, αφορά δε γεγονότα που έλαβαν χώρα στον Πολύγυρο Χαλκιδικής δέκα μέρες περίπου πριν ο ελληνικός Στρατός μπει στη Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 1912.
Μου τη διηγήθηκε στενό συγγενικό μου πρόσωπο, από εκείνα που ζυγίζουν καλά τα λόγια τους πριν τα εκστομίσουν και ο οποίος... έχει το όνομα του παππού του, κατά τα έθιμά μας, ο δε παππούς του ήταν ταχυδρόμος, ιδιότητα που κληρονόμησε και ο πατέρας του.
Μητροπολίτης τότε στην Μητρόπολη Κασσανδρείας, κόλπου Θερμαϊκού και Πολυγύρου ήταν ο Ειρηναίος, άνδρας πανέξυπνος, εύστροφος και δραστήριος, με μεγάλη παιδεία και προπαντός ψύχραιμος.
Στον Πολύγυρο ήταν εγκατεστημένες οι τουρκικές αρχές του Νομού. Οι αρχές αυτές, προφανώς είχαν πληροφορηθεί την προέλαση του ελληνικού Στρατού από το Σαραντάπορο και τα Γιαννιτσά προς τη Θεσσαλονίκη και ανησυχούσαν για την τύχη τους, αυτό δε σε συνδυασμό με κάτι πληροφορίες ότι στα γύρω βουνά αναπτύχθηκαν πολυάριθμα αντάρτικα σώματα, ενέτειναν το φόβο τους και αναγκάσθηκαν να προσφύγουν στο Δεσπότη. Να διευκρινίσω εδώ ότι οι Δεσποτάδες είχαν και διοικητικά καθήκοντα, σύμφωνα με απόφαση του Σουλτάνου.
Ο Ειρηναίος, ο Δεσπότης δηλαδή, άλλο που δεν ήθελε και αντί να τους καθησυχάσει, ενέτεινε τους φόβους τους:
Δεσπότης: Τι να σας πω, παιδιά μου, κάτι τέτοιο ακούω και εγώ, γέμισαν τα βουνά αντάρτες, και ας μη υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, κάτι που γνώριζε καλά ο Δεσπότης διότι οι φήμες αυτές είχαν διαρρεύσει από το περιβάλλον του..
- Τούρκοι: Και τώρα τι κάνουμε, Δεσπότη μου;
- Δεσπότης: Να φύγετε.
- Τούρκοι: Μια κουβέντα είναι να φύγουμε, πώς θα φύγουμε;
- Δεσπότης: Μην στενοχωριέστε, εγώ θα σας φυγαδεύσω, μάλιστα θα πηγαίνω μπροστά, εσείς θα ακολουθείτε, κανένας δεν θα σας πειράξει.
Τούρκοι: να φύγουμε τότε, αύριο κιόλας.
Δεσπότης: όπως θέλετε.
Στη συνέχεια οι Τούρκοι μαζεύουν τα πράγματά τους, καλούν κοντά τους τον ταχυδρόμο, ο οποίος να σημειωθεί ήταν υπάλληλος του τουρκικού δημοσίου, πηγαίνουν στην τράπεζα του Οθωμανικού κράτους, βάζουν τις λίρες της τράπεζας σε ένα δισάκι και το παραδίδουν στον ταχυδρόμο με την εντολή να τους ακολουθήσει.
Στη συνέχεια σχηματίζουν καραβάνι με επικεφαλής το Δεσπότη και ακολουθούν πορεία ΝΔ προς τα Σήμαντρα (Καρκάρα τότε), λίγο έξω από τον Πολύγυρο, 6-7 χιλιόμετρα περίπου, από ένα υπερκείμενο ύψος ρίπτονται μερικές τουφεκιές. Σκορπάει το καραβάνι στους γύρω θάμνους, αλλά οι τουφεκιές δεν είχαν συνέχεια. Πάνω στην αναμπουμπούλα αφηνιάζει το άλογο με τις λίρες , και φεύγει προς άγνωστη κατεύθυνση.
Το καραβάνι συντάσσεται ξανά και με οδηγό πάντοτε το Δεσπότη καβάλα στο γαϊδουράκι συνεχίζει την πορεία του και φθάνει στη Θεσσαλονίκη.
Εν τω μεταξύ το άλογο με τις λίρες φορτωμένο φθάνει έξω από το παχνί του κατά τη συνήθειά του και αρχίζει να σκουντά την πορτάρα του περίγυρου.
Το αντιλαμβάνονται οι θυγατέρες του ταχυδρόμου (6 κορίτσια και ένα αγόρι τα παιδιά του), ανοίγουν την πορτάρα, το μπάζουν μέσα και διαπιστώνουν έκπληκτες ότι το δισάκι ήταν γεμάτο λίρες!
Το δισάκι με τις λίρες ο παππούς , ο οποίος είχε επιστρέψει, το παραδίδει άθικτο και σφραγισμένο όπως ήταν στο Δεσπότη Ειρηναίο, παρά τις προσπάθειες των παιδιών να αποσπάσουν καμιά χούφτα.
Δυο λόγια για τον Παππού: Άνδρας τίμιος και μπεσαλής από εκείνους που τηρούσαν το λόγο και τον όρκο τους..
Μου τη διηγήθηκε στενό συγγενικό μου πρόσωπο, από εκείνα που ζυγίζουν καλά τα λόγια τους πριν τα εκστομίσουν και ο οποίος... έχει το όνομα του παππού του, κατά τα έθιμά μας, ο δε παππούς του ήταν ταχυδρόμος, ιδιότητα που κληρονόμησε και ο πατέρας του.
Μητροπολίτης τότε στην Μητρόπολη Κασσανδρείας, κόλπου Θερμαϊκού και Πολυγύρου ήταν ο Ειρηναίος, άνδρας πανέξυπνος, εύστροφος και δραστήριος, με μεγάλη παιδεία και προπαντός ψύχραιμος.
Στον Πολύγυρο ήταν εγκατεστημένες οι τουρκικές αρχές του Νομού. Οι αρχές αυτές, προφανώς είχαν πληροφορηθεί την προέλαση του ελληνικού Στρατού από το Σαραντάπορο και τα Γιαννιτσά προς τη Θεσσαλονίκη και ανησυχούσαν για την τύχη τους, αυτό δε σε συνδυασμό με κάτι πληροφορίες ότι στα γύρω βουνά αναπτύχθηκαν πολυάριθμα αντάρτικα σώματα, ενέτειναν το φόβο τους και αναγκάσθηκαν να προσφύγουν στο Δεσπότη. Να διευκρινίσω εδώ ότι οι Δεσποτάδες είχαν και διοικητικά καθήκοντα, σύμφωνα με απόφαση του Σουλτάνου.
Ο Ειρηναίος, ο Δεσπότης δηλαδή, άλλο που δεν ήθελε και αντί να τους καθησυχάσει, ενέτεινε τους φόβους τους:
Δεσπότης: Τι να σας πω, παιδιά μου, κάτι τέτοιο ακούω και εγώ, γέμισαν τα βουνά αντάρτες, και ας μη υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, κάτι που γνώριζε καλά ο Δεσπότης διότι οι φήμες αυτές είχαν διαρρεύσει από το περιβάλλον του..
- Τούρκοι: Και τώρα τι κάνουμε, Δεσπότη μου;
- Δεσπότης: Να φύγετε.
- Τούρκοι: Μια κουβέντα είναι να φύγουμε, πώς θα φύγουμε;
- Δεσπότης: Μην στενοχωριέστε, εγώ θα σας φυγαδεύσω, μάλιστα θα πηγαίνω μπροστά, εσείς θα ακολουθείτε, κανένας δεν θα σας πειράξει.
Τούρκοι: να φύγουμε τότε, αύριο κιόλας.
Δεσπότης: όπως θέλετε.
Στη συνέχεια οι Τούρκοι μαζεύουν τα πράγματά τους, καλούν κοντά τους τον ταχυδρόμο, ο οποίος να σημειωθεί ήταν υπάλληλος του τουρκικού δημοσίου, πηγαίνουν στην τράπεζα του Οθωμανικού κράτους, βάζουν τις λίρες της τράπεζας σε ένα δισάκι και το παραδίδουν στον ταχυδρόμο με την εντολή να τους ακολουθήσει.
Στη συνέχεια σχηματίζουν καραβάνι με επικεφαλής το Δεσπότη και ακολουθούν πορεία ΝΔ προς τα Σήμαντρα (Καρκάρα τότε), λίγο έξω από τον Πολύγυρο, 6-7 χιλιόμετρα περίπου, από ένα υπερκείμενο ύψος ρίπτονται μερικές τουφεκιές. Σκορπάει το καραβάνι στους γύρω θάμνους, αλλά οι τουφεκιές δεν είχαν συνέχεια. Πάνω στην αναμπουμπούλα αφηνιάζει το άλογο με τις λίρες , και φεύγει προς άγνωστη κατεύθυνση.
Το καραβάνι συντάσσεται ξανά και με οδηγό πάντοτε το Δεσπότη καβάλα στο γαϊδουράκι συνεχίζει την πορεία του και φθάνει στη Θεσσαλονίκη.
Εν τω μεταξύ το άλογο με τις λίρες φορτωμένο φθάνει έξω από το παχνί του κατά τη συνήθειά του και αρχίζει να σκουντά την πορτάρα του περίγυρου.
Το αντιλαμβάνονται οι θυγατέρες του ταχυδρόμου (6 κορίτσια και ένα αγόρι τα παιδιά του), ανοίγουν την πορτάρα, το μπάζουν μέσα και διαπιστώνουν έκπληκτες ότι το δισάκι ήταν γεμάτο λίρες!
Το δισάκι με τις λίρες ο παππούς , ο οποίος είχε επιστρέψει, το παραδίδει άθικτο και σφραγισμένο όπως ήταν στο Δεσπότη Ειρηναίο, παρά τις προσπάθειες των παιδιών να αποσπάσουν καμιά χούφτα.
Δυο λόγια για τον Παππού: Άνδρας τίμιος και μπεσαλής από εκείνους που τηρούσαν το λόγο και τον όρκο τους..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου