Σχολείο και συγχωνεύσεις τμημάτων

Γράφει η Βασιλεία Ζωγραφάκη

Για τις συγχωνεύσεις τμημάτων στα σχολεία

Και ξαφνικά την Παρασκευή, 8-10-21, το Υπουργείο Παιδείας έστειλε στις διευθύνσεις εκπαίδευσης ένα excel στο οποίο αναγράφονταν τα σχολεία και τα τμήματα που οδηγούνται σε συγχώνευση. Ένα μήνα μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, όπου οι μαθητές μπήκαν σε τμήματα, γνώρισαν τους δασκάλους και τους... καθηγητές τους ανά ειδικότητα, τους συμμαθητές τους επίσης, και μπήκαν σε ένα ρυθμό (ποιος κάνει τι μάθημα, τι τετράδια θέλει, πώς εξετάζει, σε τι δίνει βαρύτητα κ.ά.) καλούνται τα σχολεία να συνενώσουν τα τμήματα και να ανατραπούν για τους μαθητές όλα όσα προανέφερα. Για τη δευτεροβάθμια, που γνωρίζω καλύτερα καθώς υπηρετώ σε αυτήν εδώ και πολλά χρόνια, αυτό σημαίνει ότι εκεί που υπήρχαν, για παράδειγμα, 4 τμήματα με 20-21 μαθητές το τμήμα, τώρα πρέπει να γίνουν τρία με 27-28 μαθητές -και κάποτε μέχρι και 30 μαθητές, αφού υπάρχει η δυνατότητα προσαύξησης αυτού του αριθμού κατά 10%. 

Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα:

1) Είναι ή δεν είναι γενικά αποδεκτό από την παιδαγωγική επιστήμη ότι ο δάσκαλος εστιάζει και διδάσκει καλύτερα και ο μαθητής μαθαίνει καλύτερα όταν είναι μικρός ο αριθμός των μαθητών στην τάξη; Αν δεν είναι έτσι, μπορεί να εξηγήσει κάποιος γιατί όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα του εξωτερικού που θαυμάζουμε και αναφερόμαστε θετικά σε αυτά, περιλαμβάνουν λίγους μαθητές στις τάξεις τους;

2) Η συγχώνευση των τμημάτων αποσκοπεί σε άλλο σκοπό πέρα από την εξοικονόμηση χρημάτων; Αν ο σκοπός του Υπουργείου είναι η «Αριστεία», όπως έχει πει πολλές φορές, και για να την πετύχει αυτή προχώρησε στη θέσπιση της ΕΒΕ (Ειδική Βάση Εισαγωγή) [κατά την οποία η βάση δεν είναι το 10 αλλά το 12, το 14 και κάποιες φορές το 17!] και στην «αξιολόγησης των εκπαιδευτικών», υπάρχει κανένας που πιστεύει ότι η «Αριστεία» διευκολύνεται με περισσότερους μαθητές στην τάξη;

3) Το όριο αυτό, των 27 (μέχρι 30) μαθητών, ισχύει για και για τα μαθήματα Γενικής Παιδείας αλλά και για τα μαθήματα κατεύθυνσης. Πιστεύει κανείς ότι το σχολείο μπορεί να προετοιμάσει κατάλληλα τους μαθητές για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις με την ύπαρξη 27-28 μαθητών στην τάξη; Αν ναι, τότε γιατί τα φροντιστήρια διαφημίζουν ολιγομελή τμήματα;

4) Θα συμφωνήσω με τους Δημάρχους της Χαλκιδικής που κατήγγειλαν αυτή την τακτική, ειδικά για τα ειδικά σχολεία. Όμως θεωρώ ότι και για τα σχολεία Γενικής (και όχι μόνο Ειδικής) Αγωγής αυτή η απόφαση μόνο επιβαρύνει τη μαθησιακή διαδικασία και δεν προσφέρει τίποτα θετικό. Και επίσης για τα μικρά και απομακρυσμένα χωριά, που έτσι και αλλιώς υφίστανται την ανισότητα λόγω του αποκλεισμού τους, γεωγραφικού ή και κοινωνικού, αυτή η απόφαση βάζει ένα ακόμα εμπόδιο στη μόρφωσή των μαθητών τους.

5) Και τέλος, περάσαμε όλη την πανδημία με υπερπλήρη τμήματα (25-27 μαθητές) σε αίθουσες 20-40 τετραγωνικών. Άραγε οι συγχωνεύσεις τμημάτων βοηθούν στην αποφυγή του συνωστισμού και της εξάπλωσης του κορονοϊού; Αλλά, από ό,τι φαίνεται, το υπουργείο προτιμάει άλλα μέτρα, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, από τα μοναδικά που θα μπορούσαν να έχουν αποτέλεσμα, όπως το να μειωθούν οι μαθητές ανά αίθουσα.

Όταν σε άλλους τομείς βρίσκονται και εξασφαλίζονται χρήματα αλλά μόνο για τη Δημόσια Εκπαίδευση, που είναι η Εκπαίδευση που παρέχεται στα παιδιά μας -δηλαδή στα παιδιά όλων των πολιτών πέρα από κοινωνική ή οικονομική κατάσταση- δεν μπορούν να βρεθούν, αυτό μας οδηγεί σε σκέψεις ότι άλλες είναι οι προτεραιότητες του Υπουργείου και όχι το καλό των μαθητών, των οικογενειών τους και τελικά όλης της κοινωνίας.

Βασιλεία Ζωγραφάκη, Φιλόλογος