Για την Κύπρο – τότε

Γράφει ο Γ. Ι. Ζωγραφάκης 

Τον Σεπτέμβρη του 1974, κάτω από το βάρος των τραγικών εξελίξεων στην Κύπρο, σε μια ώρα ανάγκης έκφρασης των, γενικών τότε. αισθημάτων αγανάκτησης και οργής μου, έγραψα μια σειρά από 20 «ποιήματα», σχετικά με την Κύπρο. Παραθέτω παρακάτω τρία απ’ αυτά – έτσι για να ξεδώσω και πάλι, μπροστά στα...

χειρότερα που  συμβαίνουν και σήμερα:

………………………………………………………………………….

 VI.  2 0  Ι ο υ λ ί ο υ  ώ ρ α  5 . 3 Ο 

Σάββατο πρωί.

Ήλιος χρυσός στεφανώνει τις κορυφές.

Τα παιδιά κοιμούνται ακόμη

και χαίρονται όνειρα παιδικά χαρούμενα.

Αλλά, 

βόμβος σκληρός τσακίζει την κοιμισμένη ακοή.

Οι καρδιές παγώνουν

κι η αναπνοή κόβεται.

Και τότε οι πρώτες εκρήξεις

τσακίζουν την πρωινή γαλήνη.

Τα όνειρα των παιδιών θρυμματίζονται

και τινάζονται στον αέρα

μαζί με τα καδρόνια

απ’ τα παράθυρα.

VI.    Ε μ ε ί ς

Εμείς, εδώ,

εκατοντάδες μίλια μακριά,

φρικιασμένοι κι ανήμποροι,

κρεμόμαστε στα ερτζιανά.

Μέσα μας ξυπνάνε οι παππούδες

που φωνάζουν «Λευτεριά ή Θάνατος»!

Μεσολόγγια κι Αρκάδια 

τινάζονται μπρος στα μάτια μας

και στις μαρμάρινες προτομές

των πολέμαρχων του ΄21΄

αρχίζει να ρέει, ξαφνικά, πύρινο αίμα.

VII.  Σ τ α  ό π λ α !

Δε ρωτάμε πια

τι καρδιά χτυπά στα στήθη εκείνων

που μας φωνάζουν «επιστράτευση».

Η ώρα είναι τραγική.

Η Ελλάδα πρέπει να μαζέψει

τα καριοφίλια της.

να δράξει τα σπαθιά

και τα λιανοντούφεκα

και να σταθεί ορθή

(μ’ όλες τις πληγές της)

μπροστά στον γορίλα..

Στα όπλα, αδέλφια,

και καλό βόλι.

…………………………………..