...μέσα από τη χθεσινοβραδυνή περιπέτειά μου...
Γράφει ο Γιάννης Κύρκου Αικατερινάρης
Αν και δεν είμαι ακόμη σε θέση να γράψω - ούτε οι γιατροί μου το επέτρεψαν- δεν μπόρεσα να ξεπεράσω την υποχρέωση που νιώθω προς το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου Χαλκιδικής μετά την φροντίδα του προς εμένα, τον κατά κάποιο τρόπο …πολυτραυματία ! Γιατί άλλο είναι να υπερασπίζεται κανείς θεωρητικά την αναγκαιότητα της δημόσιας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κι άλλο να... βιώνει καταστάσεις -σε όλες τις εκφάνσεις τους - στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα κατά την ίδια χρονική περίοδο. Σταθμίζοντας πολλούς παράγοντες (οικονομικών - δαπανών περίθαλψης, αριθμού ειδικοτήτων, ποιότητας, εξοπλισμών κ.λπ.) διαμορφώνει κανείς προσωπική άποψη, που δεν στηρίζεται μόνο στην κοινή πλέον διαπίστωση ότι το κύριο βάρος αντιμετώπισης της πανδημίας, κατ’ αποκλειστικότητα θα έλεγα, το κράτησε ο δημόσιος τομέας.
Όμως καιρός είναι να επανέλθω στα όσα γίνανε χθες βράδυ και έστω και όπως όπως να καθησυχάσω τους φίλους που έμαθαν το περιστατικό, μέσω τρίτων. Πλησιάζοντας λοιπόν από τη Θεσσαλονίκη στον Πολύγυρο, βλέπαμε ένα πρωτόγνωρο σε μέγεθος ουράνιο τόξο που ξεκινούσε από τον Χορτιάτη κι έφτανε στην Κασσάνδρα. Τέλος της νεροποντής σκέφτηκα, δεν θα έχω πότισμα!
Καθώς το προσπερνούσαμε, κάτω από το ψηλότερο σημείο της καμπύλης του, χαμογελούσα γιατί μου ήρθαν στο μυαλό μνήμες της πρώτης νιότης, …ίσως και από τα τους μύθους της οθωμανικής περιόδου, αλλά και παλαιότερα… «Όποιος περάσει από τη μια μεριά στην άλλη γρήγορα θα παντρευτεί», λέγαμε και ξαναλέγαμε. «Μπα», μονολογούσα, «εγώ το έκανε ήδη δυο φορές, για άλλους μάλλον θα ισχύσει… Άλλωστε δεν προκύπτει και καμιά τέτοια ανάγκη»!
Πού να ήξερα ότι αυτοί οι τόσο καλοί οιωνοί θα γίνονταν ο εφιάλτης που έζησα, αμέσως μόλις στάθμευσα. Γλίστρησα κατά σειρά σε δυο τρία βρεμένα σκαλοπάτια, που ήταν υποφωτισμένα και στα καλά καθούμενα γκρεμίστηκα από το ύψος μου προς την κατηφόρα. «Συνυπολογιζομένου και τους βάρους» …όπως θα έλεγαν οι καθηγητές μας στο μάθημα της φυσικής, «υπολογίστε την δύναμη της αδράνειας και της πρόσκρουσης στο παλιό καλντερίμι»!
Και που δεν χτύπησα, ένιωσα σαν τον Αμερικανό πυγμάχο και συνομήλικό μου Μοχάμεντ Αλί (Κάσιους Κλέι) στις τελευταίες εμφανίσεις του, που δεν έτρωγε και λίγες μπουνιές… Μέτωπο, μύτη, γόνατα, αριστερό χέρι (στο γύψο, …όλο αυτό την πληρώνει), αίματα παντού και μια Ευδοκία, σκέτη Ηλέκτρα να οδύρεται! Ας είναι. Γλύτωσα τα χειρότερα, ξυστά πέρασαν από πάνω μου! Όμως η καλή μου τύχη ξεκίνησε από την ώρα που έφθασε -πολύ γρήγορα- το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ με δυο ευγενικούς συνοδούς των οποίων δεν συγκράτησα -λόγω ζάλη- τα ονόματά τους. Ας με συγχωρέσουν!
Στο νοσοκομείο τα πράγματα ήταν το ίδιο καλά. Δυο εκπληκτικοί γιατροί, η ειδικευόμενη Γεωργία Καββαδία και ο επιμελητής Β΄ της Ορθοπεδικής κλινικής Αλέξανδρος Γιανναράκης και οι θαυμάσιες αδελφές Λένα Νταούδη και Μάγδα Σύγγελη, αλλά και όλο το προσωπικό που συνάντησα. Τους ευχαριστώ από καρδιάς με μια ευχή, γι’ αυτούς μα και για όλους εμάς τους πολίτες: Να ενισχυθεί πάραυτα το εθνικό σύστημα υγείας με έμψυχο υλικό και εξοπλισμό!
1-6-2021
Γιάννης Κύρκου Αικατερινάρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου