Υπενθυμίζουμε, από άλλο σημείωμα, την προσπάθεια του Αλ. Υψηλάντη να αρχίσει σοβαρή και φιλόδοξη επανάσταση από τη Μολδοβλαχία, όπου, ως ορισμένος πλέον επικεφαλής της Φιλ. Εταιρείας, περνώντας τον Προύθο τον Φεβρουάριο του 21, έφτασε στο Ιάσιο, απ’ όπου εξέπεμψε την ενθουσιώδη επαναστατική του Προκήρυξη. Με το ξεκίνημα αυτό φιλοδοξούσε να συνεγείρει κυρίως τους πολλούς Έλληνες που ζούσαν ή σπούδαζαν στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, αλλά, έφτανε να πιστεύει ότι και άλλοι βαλκάνιοι ορθόδοξοι λαοί θα ενίσχυαν τον αγώνα του. Όμως, ενώ το ελληνικό στοιχείο ξεσηκώθηκε σε μεγάλο βαθμό, άλλοι βαλκάνιοι δεν συνέτρεξαν την προσπάθειά του. Και δεν έφτανε μόνο αυτή η..
διάψευση των ελπίδων του, αλλά συνέβη και κάτι χειρότερο: Ο τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος, στη συμπαράσταση του οποίου υπολόγιζε ο Υψηλάντης, πιστός στην πολιτική της Ιεράς Συμμαχίας, όχι μόνο δεν συμπαραστάθηκε με οποιονδήποτε τρόπο στον πριν στρατηγό του, αλλά έδωσε άδεια στον Τούρκο σουλτάνο να στείλει ισχυρό στράτευμα και να χτυπήσει τους επαναστάτες. Χωρίς την άδεια του τσάρου ο σουλτάνος δε μπορούσε να μπει στις παραδουνάβιες περιοχές, αν και αυτές αποτελούσαν μέρος της επικράτειάς του.Παρά τις δυσκολίες αυτές ο Υψηλάντης προχώρησε σε πολεμικές προετοιμασίες, με κύριο βάρος στη δημιουργία του Ιερού Λόχου.
Ο Ι ε ρ ό ς Λ ό χ ο ς
Ο Ιερός Λόχος, όπως τον ονόμασε ο Υψηλάντης, κατά τα πρότυπα του ονομαστού Ιερού Λόχου των αρχαίων Θηβών, περιλάμβανε κατά κύριο λόγο νέους εθελοντές, σπουδαστές στα διάφορα –και ελληνικά – σπουδαία σχολεία της περιοχής, οι οποίοι συνεγέρθηκαν από την προκήρυξη του Υψηλάντη. Οργανώθηκαν στρατιωτικά, ντυμένοι ομοιόμορφα με μαύρες στολές και κάλυμμα κεφαλής με επαναστατικά σήματα, και λογχοφόρα τυφέκια. Γυμνάστηκαν αρκετά, ήταν πειθαρχικοί και αποτελούσαν αξιόμαχο σώμα. Είχαν τρίχρωμη σημαία. Ήταν δικαιολογημένα, το καμάρι του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο οποίος όρισε αρχηγό του Ι. Λόχου τον αδελφό του Νικόλαο.
Ο θούριος του Ιερού λόχου
Ως θούριο, τον οποίο τραγουδούσαν καθημερινά οι ιερολοχίτες, χρησιμοποιήθηκε ο ύμνος που είχε γράψει ο Α. Κοραής, είκοσι χρόνια πριν, για μια ταξιαρχία του Βοναπάρτη που πολεμούσε στην Αίγυπτο και περιλάμβανε πολλούς Έλληνες. Ήταν ο παρακάτω:
Φίλοι μου συμπατριώται
δούλοι να μαστε ως πότε;
των αγρίων μουσουλμάνων
της πατρίδος των τυράννων;
Έφτασεν, ω φίλοι, τώρα
εκδικήσεως η ώρα.
Η κοινή πατρίς φωνάζει
με τα δάκρυα μάς κράζει!
Γίνομεν Γραικοί γενναίοι
δράμετ’ άνδρες τε και νέοι
κι είπατε μεγαλοφώνως
είπατ’ όλοι τε συμφώνως
κι ασπαζόμεν’ είς τον άλλον
μ’ ενθουσιασμόν μεγάλον,
Έως πότε η τυραννία;
Ζήτω η Ελευθερία!
Παράλληλα με τον Ιερό Λόχο ο Υψηλάντης οργάνωσε και σώμα ιππέων, λιγότερο ωστόσο πειθαρχικό και οργανωμένο από τον Ι. Λόχο.
Η μάχη στο Δραγατσάνι – 7 Ιουνίου 1821
Έχει μπει πια ο Ιούνιος, ο Υψηλάντης, παρά τις δυσκολίες, αποφασίζει να χτυπήσει το άκρως πολυπληθέστερο τουρκικό στράτευμα, το οποίο, κυρίως από ιππικό αποτελούμενο, βρίσκεται στο Δραγατσάνι.
Ο Υψηλάντης, οδηγώντας τον Ιερό Λόχο, φτάνει στο Δραγατσάνι μετά τριήμερη πορεία, υπό κακές καιρικές συνθήκες, με ταλαιπωρημένους τους Ιερολοχίτες του. Έχει δώσει εντολή προς το ιππικό του, να αρχίσει η επίθεση ταυτόχρονα με το πεζικό, μετά κατάλληλη διάταξη των δυνάμεών του και προετοιμασία. Όμως, εντελώς αντίθετα και ανεξήγητα, το ιππικό (Β. Καραβίας) αυτονομείται, και επιτίθεται ξαφνικά, γνωρίζοντας όμως δεινή ήττα από το υπέρτερο τουρκικό ιππικό, το οποίο, βλέποντας την ταραχή που δημιουργείται, καταπίπτει κατά του Ι. Λόχου, ο οποίος δεν έχει προλάβει ούτε καν να διαταχθεί σε τετράγωνο.
Οι νέοι του Ι. Λόχου αγωνίζονται ηρωικά, όμως το τουρκικό ιππικό υπερτερεί συντριπτικά του πεζικού των Ιερολοχιτών, μεγάλο μέρος των οποίων καταπίπτει. 25 αξιωματικοί και 180 στρατιώτες σκοτώνονται, ενώ 37 νέοι που συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποκεφαλίστηκαν όλοι. Με τη άφιξη εκεί του Γεωργάκη Ολύμπιου και των ανδρών του σώθηκαν 136 Ιερολοχίτες.
Η μάχη στο Δραγατσάνι, ο ηρωικός αγώνας και η καταστροφή του Ι. Λόχου, ήταν το τέλος της προσπάθειας της Φιλ. Εταιρείας να οργανώσει στράτευμα και να συγκρουστεί με τους Οθωμανούς. Ωστόσο, εν τω μεταξύ, έχουν αρχίσει σε πάρα πολλά μέρη της Ελλάδας σοβαρά επαναστατικά κινήματα, τα οποία, ύστερα από επιτυχίες αλλά και αποτυχίες, οδήγησαν τελικά στη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.
Φωτογραφία: «Οι Ιερολοχίτες μάχονται στο Δραγατσάνι», πίνακας του Πέτερ Φον Ες. Η εικόνα από:el.wikipedia.org
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου