Είδα χθες τον Όλυμπο συνοφρυωμένο. Φαινόταν μουντός και θυμωμένος. Ίσως δεν άντεχε να βλέπει τόσες μέρες να καίγονται τα Γεράνια όρη, εκεί που κάποτε έλεγαν ότι οι Θεοί είχαν το ...εξοχικό τους. Στην πραγματικότητα όμως, όπως όλοι ξέρουμε ήταν ο πνεύμονας εκατομμυρίων συνανθρώπων μας και φωλιά των άγριων ζώων... Αλλά ο στρατηγός άνεμος, όπως μερικοί τον ονομάτισαν, δεν έλαβε...
τίποτε υπόψη του, συμπεριφέρθηκε σκληρά... Βλέποντας έτσι τον Όλυμπο τρόμαξα κι εγώ, άλλαξα πορεία και τρέχοντας κατευθύνθηκα προς την κορυφή του Χολομώντα. Από εκεί αντίκρισα τον Κάκαβο και στο κέντρο του αρχέγονου δάσους του μια πληγή, τα μεταλλεία... Κάποιοι δεν θέλουν ακόμη να καταλάβουν ότι ο χρυσός της Χαλκιδικής δεν βρίσκεται στα έγκατά της, αλλά πάνω στην επιφάνειά της, στη φύση και στα αγαθά της. Άρχισα να τρέχω κι έφτασα στην Ιερισσό, θωρώντας από ψηλά τον Άθω. Πάντα ελπίζω ότι θα ακουστεί κι από εκεί καμιά φωνή διαμαρτυρίας... Έφτασα στους πρόποδες του Κάκαβου, στο ομώνυμο Σέρβικο μετόχι κι από εκεί στην αγαπημένη πάντα Ιερισσό, στη φημισμένη αρχαία Άκανθο. Για άλλη μια φορά δεν μου έμεινε καμιά αμφιβολία, πείστηκα ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας, που ολημερίς τους μνημονεύουμε στους πανηγυρικούς μας λόγους, ότι λάτρευαν τη φύση και τα πλούσια αγαθά της. Τυχαία άλλωστε είχαν τους θεούς προστάτες τους;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου