Φθινόπωρο, λίγο πριν νυχτώσει…

Γράφει ο Γιάννης Αικατερινάρης

Είναι η ώρα του δειλινού, όταν η σιγή και το σκοτάδι πλησιάζουν. Δεν έρχονται απειλητικά, όπως συνέβαινε παλιά στα παραμύθια με τους δράκους και τις μάγισσες. Τώρα θαρρώ πως έχουν για προορισμό τους να σκεπάσουν όσα μας ενοχλούν τη μέρα, τις ασχήμιες που εμείς οι άνθρωποι προκαλέσαμε και προκαλούμε σε μια φύση τέλεια πλασμένη…

Στην πραγματικότητα μπορώ να πω ότι καλύπτουν τις ενοχές μας, γιατί εμείς τραυματίσαμε και κακοποιούμε καθημερινά το περιβάλλον που ζούμε, όχι μόνο το φυσικό αλλά και όλων των άλλων εκδοχών του, οικιστικό, οπτικό, πολιτισμικό… Σημεία των καιρών και αναγκαίο κακό θα πουν ορισμένοι…

Διαφωνώ και καθώς βλέπω από το σπίτι μας στον Πολύγυρο τη σκοτεινιασμένη αυλή και στο βάθος τον κάμπο, τον Θερμαϊκό και τον Όλυμπο, όλα μου φαίνονται όπως παλιά. Ηρεμώ, ξεχνώ και αποδιώχνω από τις σκέψεις τ’ άσχημα της ημέρας. Δεν φαίνονται πια οι όποιες κακόγουστες παρεμβάσεις στον περιβάλλοντα χώρο. Δεν μ’ ενοχλεί ούτε καν η κακόηχη φωνή υπουργού, που φθάνει από κάποια ανοιχτή τηλεόραση στην οποία ακατάπαυστα εμφανίζεται… Φιλτράρεται ίσως από τα δέντρα της αυλής, στα οποία όλο και κάποια γάτα κουρνιάζει... Θαρρώ ότι τούτη την ώρα του φθινοπώρου, η σιγή και το σκοτάδι λειτουργούν ως βάλσαμα ψυχής για όλα όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.