Αν και τα μεταξύ μας λόγια στη βάση του αποχωρισμού προλάβαμε να τα επικοινωνήσουμε και αισθάνομαι βαθιά τυχερός και ευλογημένος γι’ αυτό, οφείλω σήμερα, μπροστά σε όλους, να σου αποτίνω τον φόρο τιμής που σου πρέπει.
Πατέρα, όπως για κάθε παιδί έτσι και για μένα, ήσουν και θα είσαι αυτό που λέμε «ένας μικρός θεούλης». Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ήσουν τόσο αγαπητός σε όλο τον κόσμο, και η περηφάνια που νιώθω για σένα δεν περιγράφεται με λέξεις. Ήσουν ένας άνθρωπος σφυρηλατημένος με σπάνιες αρετές. Αρετές που μελέτησες βαθιά, που πίστεψες, που....
άρχισες να πρεσβεύεις στη ζωή σου και, με έναν δικό σου, όμορφο τρόπο, να τις απαιτείς και από τους γύρω σου.Γεννήθηκες με το βάρος της ορφάνιας στους ώμους σου. Ευτυχώς, υπήρξαν άνθρωποι στην οικογένειά σου –τους οποίους τιμώ και αγαπώ βαθύτατα– που σε στήριξαν με όλη τους την ψυχή, ώστε να φτάσεις με ωριμότητα να αναδείξεις τα σπουδαία ταλέντα και τις δεξιότητές σου.
Και τι να πρωτοπεί κανείς για σένα… Μια αεικίνητη φιγούρα, ένας άνθρωπος πολυπράγμων και δημιουργικός. Υπήρξες υποδειγματικός σύζυγος, στοργικός πατέρας, πιστός φίλος, εμπνευσμένος δάσκαλος, εργατικός αγρότης, μαχητικός συνδικαλιστής, παθιασμένος ψαράς, δίκαιος προϊστάμενος εκπαίδευσης. Ένας άνθρωπος βαθιά αλληλέγγυος, απόλυτα δοσμένος για τον τόπο του, προσωποποίηση της προσφοράς, του σεβασμού και του μέτρου. Πάνω από όλα, όμως, ήσουν μια σπάνια, καλή ψυχή.
Πατέρα, σε ευχαριστώ και σε ευγνωμονώ. Σε ευγνωμονώ και σε ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μου τόσα πολύτιμα κομμάτια της ζωής σου. Ήσουν, είσαι και θα είσαι ο φάρος και η πυξίδα στην ζωή μου.
Σε αγαπώ. Αντίο στην ελεύθερη ψυχή σου, πατέρα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει το προσωρινό «κουστούμι» της επίγειας ζωής σου.
Το δικό σου Λευτεριό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου