Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Αικατερινάρης

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο σπουδαίος Αρχιτέκτονας Γιάννης Αικατερινάρης, ένας άνθρωπος που έδωσε πολιτικούς αγώνες, αγάπησε με πάθος την Αρχιτεκτονική, την Ιστορία, τον Πολιτισμό, την Λαογραφία, κι έδωσε το στίγμα του σε πολλά έργα στην Χαλκιδική.

Γεννήθηκε στον Πολύγυρο Χαλκιδικής το έτος 1941.

Η πολιτική κηδεία θα τελεστεί την Τρίτη στις 12.00 στην Θεσσαλονίκη.  

Έγραψε ο ίδιος ο Γιάννης Αικατερινάρης, πριν λίγους μήνες για τη ζωή του:

"Σε ό,τι αφορά την δική μου ζωή, μέτρησα κατά τον μέχρι τώρα απολογισμό της άπειρα εμπόδια που κατά το πλείστον προκύψανε από εξωγενείς αιτίες. Γεννήθηκα στην έναρξη της γερμανικής κατοχής, όταν ο πατέρας δεν είχε επιστρέψει ακόμη από το Αλβανικό μέτωπο. Μετά ακολούθησαν τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα οποία τα πέρασα με την γιαγιά και τον αδελφό μου Νίκο. Ο πατέρας και η μάνα έλειπαν πότε στην Αντίσταση και πότε σε φυλακές και εξορίες… Τι κι αν απαλλάχτηκαν μετά από όλες τις κατηγορίες, ο «φάκελος των κοινωνικών φρονημάτων» της …οικογένειας, εμπλουτισμένος και με τις δικές μου δραστηριότητες στους φοιτητικούς και κοινωνικούς αγώνες, τους κυνηγούσε παντού και κοντά σ’ αυτούς και εμένα…

Στάθηκα ωστόσο τυχερός γιατί την χρονιά που έδινα εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, δεν απαιτούνταν το απαραίτητο μέχρι τότε …«πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων», που χορηγούσαν οι αστυνομικές αρχές, ιδιαίτερα εάν επρόκειτο για εισαγωγή σε στρατιωτικές, παιδαγωγικές και άλλες τέτοιες σχολές. Αλλά η …«ιδεολογική καθαρότητα» δεν κρίνονταν μόνο από τα «πιστεύω» του αιτούντος, αλλά και από εκείνα των συγγενών, ακόμη και των μακρινών… Έτσι μόλις τελείωσα το Ε΄ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης πέρασα στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΑΠΘ. Μετά την αποφοίτησή μου παρέμεινα σ’ αυτή ως επιμελητής στον καθηγητή Δ. Φατούρο, βάσει νόμου και με απόφαση της διοίκησής του, ενώ παράλληλα εκπονούσα διδακτορική διατριβή.

Όμως μετά την κήρυξη της επτάχρονης δικτατορίας, μετά από προσωπικές και οικογενειακές περιπέτειες, με καλέσανε στο στρατό για να υπηρετήσω ως σκαπανέας από τις πρώτες ακόμη μέρες του 1968… Μετά την απόλυσή μου άρχισα να εκπονώ αρχιτεκτονικές μελέτες ιδιωτών, καθώς οι αναθέσεις των αντίστοιχων του δημοσίου ήταν για μένα, αλλά και για πολλούς άλλους …άγνωστο είδος! Αργότερα έπαιρνα μέρος σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και εκπόνησα μερικές ενδιαφέρουσες μελέτες.

Στο πανεπιστήμιο ωστόσο δεν επέστρεψα ποτέ, παρά τις νουθεσίες των υπηρετούντων σ’ αυτό, φίλων και συναδέλφων. Αισθανόμουν έτσι ελεύθερος, συμμετέχοντας σε μαζικούς φορείς και δράσεις για τον εκδημοκρατισμό στην εκπαίδευση, στην άσκηση του επαγγέλματος και στην κοινωνία γενικότερα.

Μιλούσα κι έγραφα για όσα πίστευα ότι θα βελτίωναν το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον, για όσα θεωρούσα -και θεωρώ πάντα- πραγματικές αξίες της ζωής. Παρά τα όποια λάθη μου επεδίωκα να λειτουργώ ως ενεργός πολίτης.

Πιστεύω ότι με κατοχυρωμένη συνταγματικά την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, από την μεταπολίτευση και μετά, ο κάθε πολίτης μπορεί να υποβάλλει ερωτήματα και να καταθέσει απόψεις. Από την πλευρά μου διατυπώνω, επί τη ευκαιρία, μια απορία που σχετίζεται με όσα λέγονται σε καταστάσεις αποδημίας συνανθρώπων μας, για την ίδια την ζωή και τον θάνατο. Δεν κατανοώ την έννοια της φράσης-κατευόδιο «Καλό παράδεισο», που απευθύνεται σε συγγενείς και φίλους για την απώλεια ενός προσφιλούς ανθρώπου τους. Κι αυτό γιατί ο όποιος παράδεισος έχω στο νου μου, όπως άλλωστε και σεις, δεν μπορεί να είναι αλλιώς, παρά μόνο καλός! Ο επιθετικός προσδιορισμός, επομένως, περισσεύει"!

Γιάννης Αικατερινάρης

Πολύγυρος 10 Μαρτίου 2026.