Γράφει ο Κωνσταντίνος Γαλλής
Βρέχει και η φύση αγάλλεται, λαμποκοπούν οι φυλλωσιές, λαμποκοπούν οι λαγκαδιές, χαμογελάει ο τσουκαλάς, οι ελαιώνες χαίρονται και μαζί και οι καρδιές των παραγωγών, των παραγωγών που βλέπανε τα δένδρα να μην έχουν τον καρπό που περίμεναν ! Τουλάχιστον τώρα κάτι θα σωθεί και ίσως φέρει και το χαμόγελο στα χείλη του πικραμένου.
Για να θαυμάσεις τη φύση το απόβροχο πρέπει να ανέβεις ψηλά, να διώξεις τα εμπόδια, να ελευθερώσεις τη ματιά, να πλατύνεις τον ορίζοντά σου και για να το πετύχεις: ή θα ανέβεις στο πλατό πριν από τον Τσουκαλά – εκεί πριν από την Εκκλησία του Σταυρού, αν δεν κάνω λάθος, ή θα ανέβεις στον Προφήτη Ηλία. Προτίμησα την πρώτη επιλογή, εκείνη κάτω από τον Τσουκαλά. Η ατμόσφαιρα πρωί – πρωί κατακάθαρη, συννεφάκι δεν υπήρχε, όλα γαλήνια όπως μόνο η φύση ξέρει να συναρπάζει και να μαγεύει τα ζωντανά επί γης, άσχετα αν ο άνθρωπος φρόντισε να αποκοπεί από κοντά της και ανοίγοντας το παράθυρο να βλέπει τα απλωμένα της απέναντι. Βλέπαμε δυτικά προς τον Όλυμπο , νοτιότερα μέχρι Κίσσαβο, Μαυροβούνιο και Πήλιο και βορειότερα μέχρι Πιέρια και Βέρμιο και αχνά Βόρα και Πάικο.
Ανατολικά δέσποζε το βουνό των Αγίων και του περιβολιού της Παναγιάς, το Άγιο Όρος, αχνοσκεπασμένο και περήφανο στο θρόνο του. Είναι η μοναδική κορυφή που σχεδόν κατακόρυφα από τις νότιες πλαγιές καταλήγει στη θάλασσα, μια θάλασσα χωρίς αμμουδιές και παραλίες, με μόνα σημεία πρόσβασης ελάχιστους απρόσιτους ορμίσκους. Παντού εκεί κυριαρχούν τα απότομα βράχια με τις κοφτερές εξάρσεις. Και η μαγεία δεν τελειώνει εδώ, στα πόδια σου απλώνονται νωχελικά: ακριβώς μπροστά σου ο κόλπος Κασσάνδρας ή Τορωναίος, δεξιά μεταξύ της χερσονήσου Κασσάνδρας και του Όρους των θεών ο Θερμαϊκός κόλπος, αριστερά ο κόλπος του Αγίου Όρους και ποιο αριστερά ο κόλπος της Ιερισσού με τις δαντελωτές παραλίες της.
Άφησα τελευταίους τους καλλίγραμμους ελαιώνες, που δεσπόζουν στην παραλιακή ζώνη όσο βλέπει το μάτι σου από ανατολικά προς δυτικά. Αλλά όσα και αν σας γράψω την πραγματικότητα με το μεγαλείο του απόβροχου το πρωί δύσκολα θα προσεγγίσω . Εδώ χρειάζεται προσωπική άποψη και αυτή θα έλθει αν διαλέξεις ένα πρωινό απόβροχο και ανέβεις ψηλά.
Τώρα, τα καλά της βροχής δεν τελειώνουν εδώ ή μάλλον από εδώ αρχίζουν. Η βροχή γονιμοποιεί το χώμα, το κάνει αφράτο και επιτρέπει στα ριζικά τριχίδια των φυτών να εισχωρήσουν παντού και να προσλάβουν το νερό και όλα τα ανόργανα άλατα που έχουν ανάγκη τα φυτά να τραφούν, να μεγαλώσουν και να δώσουν τους πολύτιμους καρπούς, που θα μαζέψει ο άνθρωπος για να τραφεί..
Μίλησα παραπάνω για χώμα και γονιμοποίηση, κάτι που ίσως φαντάζει οξύμωρο που όμως δεν είναι. Το χώμα γονιμοποιείται από τα ταπεινά σκουλήκια που συναντούμε μετά ιδίως τη βροχή. Τα σκουλήκια αυτά για να τραφούν τρώνε χώμα και μέσα από το ατελές πεπτικό τους σύστημα, που είναι ένας σωλήνας από τη μία άκρη μέχρι την άλλη, το χώμα που τρώνε μπαίνει από την μία άκρη και βγαίνει από την άλλη και έτσι επιτυγχάνεται και η γονιμοποίηση του χώματος. Τα πάντα εν σοφία εποίησε. Το θέμα του χώματος είναι τεράστιο και δεν είναι του παρόντος.
Για να θαυμάσεις τη φύση το απόβροχο πρέπει να ανέβεις ψηλά, να διώξεις τα εμπόδια, να ελευθερώσεις τη ματιά, να πλατύνεις τον ορίζοντά σου και για να το πετύχεις: ή θα ανέβεις στο πλατό πριν από τον Τσουκαλά – εκεί πριν από την Εκκλησία του Σταυρού, αν δεν κάνω λάθος, ή θα ανέβεις στον Προφήτη Ηλία. Προτίμησα την πρώτη επιλογή, εκείνη κάτω από τον Τσουκαλά. Η ατμόσφαιρα πρωί – πρωί κατακάθαρη, συννεφάκι δεν υπήρχε, όλα γαλήνια όπως μόνο η φύση ξέρει να συναρπάζει και να μαγεύει τα ζωντανά επί γης, άσχετα αν ο άνθρωπος φρόντισε να αποκοπεί από κοντά της και ανοίγοντας το παράθυρο να βλέπει τα απλωμένα της απέναντι. Βλέπαμε δυτικά προς τον Όλυμπο , νοτιότερα μέχρι Κίσσαβο, Μαυροβούνιο και Πήλιο και βορειότερα μέχρι Πιέρια και Βέρμιο και αχνά Βόρα και Πάικο.
Ανατολικά δέσποζε το βουνό των Αγίων και του περιβολιού της Παναγιάς, το Άγιο Όρος, αχνοσκεπασμένο και περήφανο στο θρόνο του. Είναι η μοναδική κορυφή που σχεδόν κατακόρυφα από τις νότιες πλαγιές καταλήγει στη θάλασσα, μια θάλασσα χωρίς αμμουδιές και παραλίες, με μόνα σημεία πρόσβασης ελάχιστους απρόσιτους ορμίσκους. Παντού εκεί κυριαρχούν τα απότομα βράχια με τις κοφτερές εξάρσεις. Και η μαγεία δεν τελειώνει εδώ, στα πόδια σου απλώνονται νωχελικά: ακριβώς μπροστά σου ο κόλπος Κασσάνδρας ή Τορωναίος, δεξιά μεταξύ της χερσονήσου Κασσάνδρας και του Όρους των θεών ο Θερμαϊκός κόλπος, αριστερά ο κόλπος του Αγίου Όρους και ποιο αριστερά ο κόλπος της Ιερισσού με τις δαντελωτές παραλίες της.
Άφησα τελευταίους τους καλλίγραμμους ελαιώνες, που δεσπόζουν στην παραλιακή ζώνη όσο βλέπει το μάτι σου από ανατολικά προς δυτικά. Αλλά όσα και αν σας γράψω την πραγματικότητα με το μεγαλείο του απόβροχου το πρωί δύσκολα θα προσεγγίσω . Εδώ χρειάζεται προσωπική άποψη και αυτή θα έλθει αν διαλέξεις ένα πρωινό απόβροχο και ανέβεις ψηλά.
Τώρα, τα καλά της βροχής δεν τελειώνουν εδώ ή μάλλον από εδώ αρχίζουν. Η βροχή γονιμοποιεί το χώμα, το κάνει αφράτο και επιτρέπει στα ριζικά τριχίδια των φυτών να εισχωρήσουν παντού και να προσλάβουν το νερό και όλα τα ανόργανα άλατα που έχουν ανάγκη τα φυτά να τραφούν, να μεγαλώσουν και να δώσουν τους πολύτιμους καρπούς, που θα μαζέψει ο άνθρωπος για να τραφεί..
Μίλησα παραπάνω για χώμα και γονιμοποίηση, κάτι που ίσως φαντάζει οξύμωρο που όμως δεν είναι. Το χώμα γονιμοποιείται από τα ταπεινά σκουλήκια που συναντούμε μετά ιδίως τη βροχή. Τα σκουλήκια αυτά για να τραφούν τρώνε χώμα και μέσα από το ατελές πεπτικό τους σύστημα, που είναι ένας σωλήνας από τη μία άκρη μέχρι την άλλη, το χώμα που τρώνε μπαίνει από την μία άκρη και βγαίνει από την άλλη και έτσι επιτυγχάνεται και η γονιμοποίηση του χώματος. Τα πάντα εν σοφία εποίησε. Το θέμα του χώματος είναι τεράστιο και δεν είναι του παρόντος.
Φωτογραφία: Μπάμπης Τάσιος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου